Głuszec w lasach Śląskich, 1931r

Głuszec w lasach Śląskich, 1931r - Andrzej Czudek

Głuszec jest największym i najrzadszym przedstawicielem kuraków w Polsce. Ptaki te były niegdyś nieodłącznym elementem przyrody Beskidu Śląskiego, kojarzone były ze starymi, puszczańskimi drzewostanami. W połowie XX wieku nastąpiło gwałtowne załamanie populacji głuszca w tym regionie. I choć w 1995 roku głuszec został objęty całkowitą ochroną gatunkową, a chronione są również miejsca jego stałego przebywania (tokowiska, miejsca gniazdowania, żerowania i zimowania), to nie wystarczy by zahamować spadek liczebności tego pięknego ptaka. Próby przywrócenia przyrodzie ginącego gatunku podejmują beskidzcy leśnicy – zakładając trudną i kosztowną hodowlę wolierową głuszca.

 

            Nadleśnictwo Wisła jeszcze w okresie międzywojennym było miejscem, gdzie najliczniej w  całym kraju, w ówczesnych granicach Polski, występował głuszec. Historia głuszca rozpoczęła się tu jeszcze w okresie zaborów, tereny te należały do rodziny Habsburgów. Ze względu między innymi na głuszca możni z całej Europy zjeżdżali tu na polowania – nawet sam cesarz rezydował w Wiśle. Aby wybrańcy mogli polować na głuszca – ptak ten musiał być objęty swoistą „ochroną”. Wtedy właściwie wprowadzono racjonalną hodowlę głuszca, sprowadzono hodowców ze Styrii, którzy prowadzili rozpoznanie gdzie głuszce występują, gdzie tokują, gdzie się rozradzają. Zakładali poletka pokarmowe, wprowadzili ochronę miejsc gniazdowania głuszca. Równocześnie powstawała infrastruktura stwarzająca dogodne warunki do polowań na te ptaki – utworzono system ścieżek podchodowych, budowano domki myśliwskie, leśniczówki, powstał nawet Zamek na Zadnim Groniu w Wiśle, który po przebudowie w okresie mędzywojennym stał się oficjalną rezydencją Prezydenta RP.