Gimnastyka małych dzieci 1931 r.

Gimnastyka małych dzieci 1931 r. - J.G.Thulin

Gimnastyka – dyscyplina sportowa, wywodząca się ze starożytnej Grecji, w ramach której zawodnicy wykonują specjalne układy, z wykorzystaniem różnych sprzętów. Gimnastyka może być uprawiana zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn. W swej metodzie Thulinowi udało się pogodzić w sposób niezwykle udany postulaty zajęć ruchowych z możliwościami fizycznymi i światem fantazji dziecka. 1 W pracy z dziećmi zaproponował bowiem wykorzystanie bajek, legend i innych opowieści jako tła do rozwijania ich aktywności ruchowej. Metoda opowieści ruchowej polega na tym, że nauczyciel, poprzez odpowiedni - atrakcyjny i ciekawy temat opowiadania, działa na wyobraźnię dziecka, zachęcając je do odtwarzania ruchem treści opowiadania, przedstawiania czynności ludzi dorosłych, sposobu poruszania się zwierząt, ptaków, różnych sytuacji, zjawisk przyrody itp. W trakcie opowieści nauczyciela, dziecko „przeżywa” i koncentruje uwagę, wyrażając własne przeżycia i emocje za pomocą ruchu ciała. Opowiadana historyjka może być prawdziwa lub zmyślona, mówiona prozą lub wierszem. Ważne aby zainteresować nią ćwiczących. Do tego typu zajęć nie potrzeba żadnych przyborów ani przyrządów, ponieważ – jak twierdzi W. Gniewkowski - „fantazja zastępuje wszystko”.2 Najważniejszy jest przekaz, atmosfera i dziecięca wyobraźnia. Należy stworzyć klimat niesamowitości, opowiadać różnicując sposób wypowiadania słów. Dzięki temu dzieci bardzo szybko wczuwają się w atmosferę opowieści i łatwiej utożsamiają się z osobami, zwierzętami, przedmiotami i zjawiskami pojawiającymi się w toku historyjki. Fabuła opowieści ruchowej i jej tempo są uzależnione od celu, który za jej pomocą zamierza się osiągnąć. Warto wplatać dodatkowo słowa, które zmobilizują dzieci do aktywniejszego udziału we wspólnej zabawie.