Gerichte gottes in der geschichte IV Tomy / Pius der Sechste und die Revolution 1872 r

Gerichte gottes in der geschichte IV Tomy / Pius der Sechste und die Revolution 1872 r - F. J. Holzwarth

5 w 1:

1. Petrus und Pisus, 75 str. 

2. Napoleon der Erste und Pius der Siebente, Zweite Auflage, 75 str. 

3. Der Minister Pombal und der Iefuit Malagrida, 76 str. 

4. Die Derschworung der katholischen Hofe gegen Hemens den Dreizehnten, 76 str. 

5. Pius und Serchste und die Rewolution, 73 str.

Pius VI (łac. Pius VI, właśc. Giovanni Angelo Braschi; ur. 25 grudnia[1] 1717 w Cesenie, zm. 29 sierpnia 1799 w Valence[2]) – włoski duchowny katolicki, 250. papież w okresie od 15 lutego 1775 do 29 sierpnia 1799[3].Pochodził z zubożałej rodziny arystokratycznej (hrabiowskiej)[4]. Był najstarszym z ośmiorga dzieci Marcantonia Braschi i Anny Teresy Bandi[4]. Studiował klasyczny antyk i prawo w kolegium jezuickim w Cesenie, gdzie obronił w młodym wieku (1734) doktorat utroque iure; następnie studiował na uniwersytecie w Ferrarze[4]. Pracował jako sekretarz kardynała Tommaso Ruffo, był asystentem kardynała w czasie obrad konklawe 1740, a po wyniesieniu Ruffo do godności kardynała biskupa Ostii i Velletri reprezentował go w tych diecezjach[4]. Przebywał z misją dyplomatyczną w Neapolu. W 1753 został prywatnym sekretarzem papieża Benedykta XIV, który obdarzył go godnością kanonika patriarchalnej Bazyliki Watykańskiej[4]. W tym samym roku zaproponowano mu wstąpienie do stanu duchownego, lecz Giovanni odmówił, gdyż niedługo miał zawrzeć związek małżeński. Wkrótce jednak zmienił zdanie za zgodą narzeczonej, która została zakonnicą. W 1758 przyjął święcenia kapłańskie i został prałatem Jego Świątobliwości[4].