Garves Werte 9 tomów ok 1801 r.

Garves Werte 9 tomów ok 1801 r. - Christian Carve

Zestaw zawiera: 

1. Abhandlung über die menschlichen Pflichten in drey Büchern - 1802 r., 342 str. 

2. Philosophische Anmerkungen und Abhandlungen - 1801 r., 557 str. 

3. Philosophische Anmerkungen und Abhandlungen - 1802 r., 438 str. 

4. Abhandlung über die Verbindung der Moral mit der Politik - 1801 r., 163 str. 

6. Vermischte Aufsätze welche einzeln oder in Zeitschriften - 1801 r., 460 str. 

7. Kleine zerstreute Schriften - 1801 r., 168 str. 

8. Uebersicht der vornehmsten Principien der Sittenlehre - 1801 r., 383 str. 

9. Eigene Betrachtungen über die allgemeinsten Grundsätze der Sittenlehre - 1801 r., 253 str. 

10. Fragmente zur Schilderung Des Geistes, Des Charakters, Und Der Regierung Friedrichs Des Zweyten - 1801 r., 311 str. 

Christian Garve (7 stycznia 1742 - 1 grudnia 1798) był jednym z najbardziej znanych filozofów późnego Oświecenia wraz z Immanuelem Kantem i Mosesem Mendelssohnem. Studiował we Frankfurcie nad Odrą i Halle (Saale). W 1766 r. Uzyskał tytuł magistra filozofii. Od 1770 do 1772 był profesorem nadzwyczajnym matematyki i logiki w Lipsku. Od 1772 przebywał we Wrocławiu, gdzie działał jako księgarz. Jednak większość życia spędził z matką we Wrocławiu. W tym mieście został także członkiem loży masońskiej „Friedrich zum goldenen Zepter” („Fryderyk Złotego Berła”). 

Garve stał się znany zwłaszcza ze swojej intensywnej działalności tłumaczeniowej (produkując m.in. wersje De Officiis Cycerona (1783) i Wealth of Nations Adama Smitha). Przekład dzieła Cycerona wykonał na prośbę Fryderyka II, który przyznał mu rentę w wysokości 200 talarów. Garve wychwalał Fredericka w Fragmente zur Schilderung des Geistes, Charakters and der Regierung Friedrichs II. (1798).

Skomponował teksty i recenzje psychologiczne, moralne i ekonomiczne dla Neue Bibliothek der schönen Wissenschaften und der freyen Künste („Nowa Biblioteka Pięknych Nauk i Wolnych Sztuk”). Był silnie naznaczony wpływem angielskiego i szkockiego oświecenia oraz etyki stoickiej. Nigdy nie sformułował swojej zasadniczo empirycznej filozofii w kategoriach systemu, publikując swoją myśl w formie uwag i esejów. W rezultacie zarzucano mu, że jest po prostu płytkim popularfilozofem (popularnym filozofem), reputację, którą zachował, a jego pisma zrobiły wiele w kierunku popularyzacji filozofii w Niemczech.