Friedman Michał (red.) - Ze skarbnicy Midraszy

Friedman Michał (red.) - Ze skarbnicy Midraszy - Michał (red.) Friedman

Zbiór Midraszy, czyli wywodzących się z tradycji judaistycznej komentarzy do Starego Testamentu. Midrasze stały się odrębnym gatunkiem literackim, który rozkwitł w V i VI w. n.e. i trwał aż do XIII w. Midrasz (hebr. מִדְרָשׁ, midrasz 'badać, dociekać, głosić') – rodzaj mądrościowej opowieści homiletycznej w Judaizmie rabinicznym mającej na celu wyjaśnienie poszczególnych fragmentów Biblii hebrajskiej. Jest to jedna z metod interpretacji i komentowania Pism natchnionych za pomocą sentencji, objaśnień lub przypowieści, często służąca umocnieniu miejscowej tradycji ustnej co do religijnych lub moralnych zwyczajów poprzez powiązanie jej z Pismem Świętym. Midrasze, jako przekaz ustny, powstawały w ciągu wieków. Pierwsze spisane midrasze zaczęły się pojawiać w II po Chr. W takiej formie zostały wykorzystane przy tworzeniu Talmudu. Istnieje podział midraszy na: halachiczne – podające prawne normy postępowania wywiedzione z Tory pisanej, hagadyczne – mające na celu zgłębienie moralnego i etycznego podłoża tekstów biblijnych. Do najbardziej znanych zbiorów midraszy należy Midrasz Rabba (hebr. Wielki Midrasz), będący komentarzem do Pięcioksięgu Mojżesza (najstarsze z V w.), oraz Midrasz Tanchuma, stworzony przez palestyńskiego rabina, amoraitę żyjącego w IV w. Tanchuma bar Abba. Paweł z Tarsu, w swoich listach, poświadcza znajomość pism hebrajskich: chrzest pokolenia przebywającego na pustyni (1Kor 10,1n), skała towarzysząca Izraelitom na pustyni (1Kor 10,4), zwiedzenie Ewy przez węża (2Kor 11,3), obecność i pomoc aniołów przy nadawaniu Prawa na Synaju (Ga 3,19), prześladowanie Izaaka przez Izmaela (Ga 4,29). ! Uwagi: Lekko zakurzone brzegi stron. Trochę wytarta oprawa.