Freski w Kaplicy Zamku Lubelskiego

Freski w Kaplicy Zamku Lubelskiego

Kaplica Trójcy Świętej na Zamku Lubelskim jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki w Europie. O jej wartości świadczą bizantyńsko-ruskie malowidła z początku XV wieku. Polichromia pokrywająca niemal całą powierzchnię sklepień i ścian została ufundowana przez króla Władysława Jagiełłę. Fundacja malowideł przypadła na szczytowy okres rozkwitu miasta. W 1386 roku podpisano w Lublinie umowę ślubną pomiędzy królową Jadwigą a Władysławem Jagiełłą. W 1421 roku husyci ofiarowali tutaj tron czeski Władysławowi Jagielle. Przez kolejne stulecia gotycka budowla pełniła funkcję kaplicy królewskiej. Król hojnie wyposażył prebendę, zapewniając jej dalszy rozwój. Dochody z prebendy zamkowej przeznaczono na utrzymanie sześciu kapłanów i kleryka, zwanych mansjonarzami. Jagiełło roztaczał nad miastem szczególną opiekę i nadawał mu liczne przywileje. W latach 1473–1476 na zamku przebywał Jan Długosz, pełniąc funkcję nauczyciela synów Kazimierza Jagiellończyka. W kaplicy odbyło się również uroczyste nabożeństwo dziękczynne z okazji podpisania unii lubelskiej w 1569 roku. Na ścianach zachowały się wyryte nazwiska osób biorących udział w obradach polsko-litewskich. Kres świetności kaplicy przyniósł dekret Piusa VII z 1818 roku, ograniczający dochody mansjonarzy. Od 1820 roku kaplica dzieląc losy zamku, pełniła funkcję kaplicy więziennej. Ściany pokryto pobiałą i otynkowano.