French Hussars cz 1

French Hussars cz 1 - Andre Jouineau

W dobie wojen rewolucyjnych (1792-1799) oraz - zwłaszcza - w okresie napoleońskim (1799-1815) Francja posiadała prawdopodobnie najsprawniejszą machinę wojenną na Starym Kontynencie, która nieomal doprowadziła do jej trwałej hegemonii nad Europą. Truizmem będzie stwierdzenie, że kluczowym elementem owej machiny była francuska armia. W tejże natomiast armii od 1776 r. jako samodzielny rodzaj kawalerii istnieli huzarzy. Krótko przed wybuchem Wielkiej Rewolucji armia francuska posiadała w swych szeregach 6 pułków huzarskich, a w toku wojen rewolucyjnych (1792-1799) ich liczba zdecydowanie wzrosła, jednak w 1803 r. Napoleon ograniczył liczbę pułków huzarskich do dziesięciu. W okresie 1810-1813 uformowano trzy dalsze pułki tego rodzaju lekkiej kawalerii. Można dodać, że zdecydowanie najsłynniejszymi pułkami huzarskimi armii francuskiej był 5. oraz 7. pułk huzarów. Mundur francuskich huzarów był wzorowany na tym stosowanym w armii austriackiej, składał się z kurtki-dolmanu, mantyku oraz obcisłych spodni mundurowych. Główną bronią była szabla – najczęściej AN IV oraz AN IX. Bronią dodatkową był karabinek kawaleryjski wz. 1766, wz. 1786 albo AN IX. Huzarzy byli używani przede wszystkim w tzw. małej wojnie, ale odgrywali też wielką rolą w rozpoznaniu, rekonesansie oraz ubezpieczaniu przemarszów własnych wojsk. Bez wątpienia najsłynniejszym francuskim huzarem tego czasu był gen. Lasalle, który odznaczył się już w toku kampanii włoskiej lat 1796-1797 oraz walczył między innymi pod Auerstädt (1806). Poległ pod Wagram w 1809 roku.