Flaubert Gustaw - Pani Bovary

Flaubert Gustaw - Pani Bovary - Gustaw Flaubert

Pani Bovary – wydana w 1857 roku powieść realistyczno-psychologiczna Gustawa Flauberta o miłości naiwnego wdowca – doktora Karola Bovary'ego – do pozornie cnotliwej córki jego pacjenta – Emmy Rouault. Autor ukazuje w książce upadek kobiety już w chwili zawarcia przez nią związku małżeńskiego. Wychowana w klasztorze, namiętnie czytająca powieści Waltera Scotta i romanse Emma Bovary przez całe życie tęskni do wyzwolenia z otaczającej ją rzeczywistości, marzy o wielkiej romantycznej miłości. Opisując jej życie, narrator powieści z ironią ukazuje kontrast marzeń Emmy z rzeczywistością: jej mąż Karol przybywa do niej nie na wspaniałym rumaku, jak mityczni rycerze, lecz na zwykłej chabecie; zamiast pełnego przepychu przyjęcia weselnego kobieta jest zmuszona do uczestnictwa w prostackiej, wiejskiej uczcie. Kobieta traktuje swoje życie jako serię ról do odegrania: poszukując nieosiągalnego szczęścia, udaje kolejno żarliwą katoliczkę i kochającą małżonkę. Według określenia Browna: Zbyt przyziemna, by się unosić, a zbyt płocha, by znaleźć szczęście na ziemi, jest aktorką przeżywającą życie "na niby" Przełomowym momentem w życiu Emmy jest udział w arystokratycznym balu u markiza d'Andervilliers, w czasie którego kobieta ostatecznie ulega fascynacji życiem wyższych sfer, nie dostrzegając, jak bardzo ich przedstawiciele różnią się od szlachciców-bohaterów czytanych przez nią powieści. Symbolicznym wyrazem przepaści między wyidealizowanym światem Emmy a rzeczywistością jest opis sali bilardowej, w której grupa arystokratów gra w bilard pod portretami swoich przodków, uczestników wojen; dawna odwaga szlachty została ukazana jako zmieniona w zamiłowanie do życia wypełnionego rozrywką. Ważną rolę w kreacji postaci odgrywa symbolika luster i okien. Motyw przeglądania się bohaterki w lustrze towarzyszy jej próbom odnalezienia w życiu romantyzmu, przeżycia namiętności znanej jej z powieści, obserwacja własnej postaci w zwierciadle ekscytuje jej wyobraźnię. Z kolei spojrzenie przez okno prowadzi ją każdorazowo do częściowego zrozumienia, iż jej marzenia nie mają związku z prawdziwym życiem. Na przykład w czasie balu dźwięk szyby tłuczonej przez lokaja i spojrzenie w tę stronę sprawiają, iż Emma przypomina sobie życie na wiejskiej fermie swojego ojca. Przy oknie kobieta czyta również pożegnalny list od swojego kochanka, który ją porzucił. ! Uwagi : Oprawa jest lekko zarysowana i wytarta, brzegi stron są nieco zakurzone.