Filozofja Św Augustyna na tle epoki 1922 r.

Filozofja Św Augustyna na tle epoki 1922 r. - Maurycy Straszewski

Święty Augustyn (354 - 430) urodził się w Afryce Północnej w niewielkim mieście Tagasta. Zanim przeszedł na chrześcijaństwo wyznawał manicheizm. Była to jedna z powszechnych wówczas gnostyckich sekst religijnych, jakich zresztą wiele istniało w okresie późnej starożytności. Manicheizm głosił swoiście quasireligijną, na poły filozoficzną doktrynę na temat zbawienia. Świat był dzielony przez nich dość radykalnie na domenę dobra oraz zła, światła i ciemności, ducha i materii. Człowiek powinien zgodnie z tą doktryną stanąć po stronie ducha, wznosząc się ponad złą materię. W ten sposób uzyska zbawienie. Od tego rodzaju poglądów, które nie wystarczały Augustynowi, przeszedł on na pozycje sceptyckie, potem znowuż zwrócił się ku platonizmowi. Nawróciwszy się na chrześcijaństwo dalej poszukiwał filozofii. Jego poglądy również wówczas ulegały różnym zmianom i przetworzeniom. Wahał się od między autonomiczną filozofią a dogmatyzmem, między naturalizmem a supranaturalizmem, który stał się dlań bodźcem do rozwoju nauki o nadprzyrodzonej łasce.