Filozofia wieczysta w zarysie, Tom I, 1947 r.

Filozofia wieczysta w zarysie, Tom I, 1947 r. - Franciszek Kwiatkowski

Filozofia wieczysta (łac. philosophia perennis) – termin użyty po raz pierwszy prawdopodobnie przez Agostino Steuco w książce De perenni philosophia libri X (Lugdunum, 1540), w której chrześcijańska filozofia scholastyczna została uznana za "szczyt mądrości, do którego w mniejszym lub większym stopniu zmierzają wszystkie inne nurty filozoficzne". To pojęcie dominuje dzisiaj we wszystkich specyficznych rozumieniach tego terminu (odnoszących go do różnych tradycji filozoficznych i mistycznych). Idea filozofii wieczystej została podjęta przez Gottfrieda Leibniza, który użył jej w sensie wspólnego odwiecznego podłoża myśli, leżącego u podstaw wszystkich religii i filozofii, przenikającego zwłaszcza nurty mistyczne. Do pojęcia tego często dołącza się inne terminy, jak sophia perennis ("mądrość wieczysta", termin renesansowy, używany dziś przez René Guénona), czy religio perennis ("religia wieczysta"). Franciszek Kwiatkowski - jezuita i filozof. Przełożył i wydał z uzupełnieniami podręcznik A. Stöckla Grundriss der Geschichte der Philosophie. Wydanie pierwsze ukazało się w Krakowie w r. 1927 pt. Historia filozofii w zarysie; wyd. 2 opublikowano już w 1928 r. Wydanie trzecie (1930, ss. 655) zostało przejrzane, uzupełnione i znacznie rozszerzone. Kwiatkowski dodał zwłaszcza Historię filozofii w Polsce (s. 547-622), opartą głównie na szkicu Maurycego Straszewskiego pt. Myśl filozoficzna polska. Praca: Historia filozofii w Polsce ukazała się również osobno (Kraków 1930, ss. 80). W latach czterdziestych powstała "Filozofia wieczysta w zarysie". Zawiera wiadomości wstępne i zarys historii filozofii oraz syntetyczny wykład całokształtu „filozofii wieczystej” (philosophia perennis), w duchu filozofii neotomistycznej. Dzieło składa się z następujących części: filozofia myśli, filozofia prawdy, filozofia bytu, filozofia świata nieżywotnego, filozofia duszy, filozofia Boga, filozofia obyczaju (etyka) ogólna i szczegółowa: indywidualna, społeczna i polityczna.