Filozofia i jej zadanie 1899 r

Filozofia i jej zadanie 1899 r - Maryan Morawski

Marian Ignacy Morawski herbu Dzierżykraj (ur. 15 sierpnia 1845 w Gräfenbergu, zm. 6 maja 1901 w Krakowie) – jezuita, filozof. Najwybitniejszy na polskim gruncie neoscholastyk. Jego ojcem był Wojciech, który owdowiawszy później sam został kapłanem, a matką siostrzenica Ks.Stanisława Chołoniewskiego, Marianna z Grocholskich. Był stryjem swego imiennika, zamęczonego przez Niemców, Mariana Morawskiego. Kształcił się w kolegium jezuitów w Metzu. W 1863 wstąpił do zakonu jezuitów. W 1870 był jednym z redaktorów Tygodnika Soborowego. W 1871 był kapelanem jeńców francuskich w Poznaniu. Wykładał filozofię (1873-1879). Był pionierem i jednym z najwybitniejszych przedstawicieli neoscholastyki w Polsce. W 1879 został dyrektorem konwiktu w Tarnopolu, a potem rektorem tej uczelni. Będąc zwolennikiem szkoły wyznaniowej i humanistycznej, ukazującej wzory postępowania, wskrzeszał koła i rozwinął teatr szkolny. Wspierał nowy zakład naukowo-wychowawczy powstały w Bąkowicach w pobliżu Chyrowa. Ksiądz Morawski był pierwszym redaktorem Przeglądu Powszechnego i przełożonym Kolegium Pisarzy. Od 1887 wykładał dogmatykę szczegółową na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie od 1891 był profesorem zwyczajnym, a także dziekanem Wydziału (1894-1895). W 1891 powstała z jego inicjatywy pierwsza w Polsce Sodalicja Akademików. Ogólne jego stanowisko filozoficzne jest zgodne z neoscholastyką, szczegółowo zajął się kwestią stosunku rozumu do wiary, między którymi według Morawskiego nie może być niezgody, ale wzajemna pomoc. Został odznaczony brązowym Krzyżem Zasługi rządu francuskiego. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.