Eugenika układu antropocentrycznego, 1930 r.

Eugenika układu antropocentrycznego, 1930 r. - Tadeusz Mischke

Mischke Tadeusz Adam, pseud. Athmis, A. Nieboziemski, Abaskanos (1864–1944), lekarz stomatolog, działacz społeczny. Ur. 12 X w Krościenku nad Dunajcem, był synem Wirgiliusza, naczelnika sądu, i Kornelii ze Skąpskich. Gimnazjum ukończył w Nowym Sączu, po czym rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim UJ. Jako student należał do członków – założycieli powstającego właśnie w r. 1885 Chóru Akademickiego. Był także członkiem chóru męskiego Tow. Muzycznego w Krakowie. Studia (w l. 1883–9) ukończył uzyskaniem dyplomu doktora wszech nauk lekarskich 5 II 1892. W czasie studiów korzystał z austriackiego stypendium wojskowego, stąd bezpośrednio potem wstąpił do 13 p. ułanów, w którym odbywał służbę początkowo w garnizonowym szpitalu w Krakowie, później w Brodach koło Lwowa, a następnie w Bernau w Czechach. Zwolniony z armii austriackiej w r. 1899 osiadł w Czerniowcach na Bukowinie, gdzie rozpoczął praktykę stomatologiczną. Tam też rozwinął działalność społeczną, głównie w Tow. Polskim Bratniej Pomocy i Czytelni Polskiej w Czerniowcach. Za jego prezesury wybudowano w Czerniowcach Dom Polski, który był ośrodkiem życia Polonii bukowińskiej. Działał również w kole Tow. Szkół Ludowych, któremu także przewodniczył. Po kilkuletnim pobycie we Lwowie (1909–13) osiadł na stałe w Zakopanem (1913). Po wybuchu wojny w r. 1914 służył w armii austriackiej i został ranny w nogę w pierwszych walkach na froncie; wrócił do Zakopanego, skąd ponownie wysłany został na 10 miesięcy do Grazu i Wiednia. Później już, aż do r. 1937, nie rozstawał się z Zakopanem, w którym oprócz praktyki lekarsko-dentystycznej rozwijał działalność społeczną i literacką. Jako radny przyczynił się do założenia ogrodu miejskiego i łazienek oraz parku sportowego na Antałówce. Był jednym z założycieli gimnazjum prywatnego w «Lilianie», w którym do końca swej działalności pracował jako lekarz szkolny. Działał w Tow. Śpiewaczym «Echo Tatrzańskie», którego członkiem honorowym został w r. 1937. Był autorem tekstu i melodii Hymnu młodzieży zakopiańskiej (druk w Krakowie b. r.). Brał udział w życiu kulturalnym Zakopanego razem z S. Żeromskim, J. Kasprowiczem, K. Stryjeńskim, Witkacym, Pawlikowskim, był współtwórcą Klubu Dyskusyjnego, działał w harcerstwie, «Sokole», Tow. Szkoły Ludowej. Ubrany w pelerynę, był charakterystyczną postacią Zakopanego (nazywano go «apostołem Zakopanego»).