Etyka katolicka 1885 r

Etyka katolicka 1885 r - Konrad Martin

Konrad Martin (18 maja 1812 r. W Geismar, prowincja Saksonia - 16 lipca 1879 r. W Mont St Guibert, niedaleko Brukseli, Belgia) był katolickim biskupem Paderborn.

Konrad Martin uczył się najpierw u starszego brata, który był księdzem, a później w gimnazjum w Heiligenstadt. Przez dwa lata studiował teologię i języki orientalne w Monachium pod kierunkiem Ignaza von Döllingera i Josepha Franza von Allioli, następnie wyjechał do Halle, gdzie nauczał słynny Gesenius, a stamtąd do Würzburga, gdzie zdał egzamin rygorystyczny na stopień doktora teologii. Został jednak zmuszony do opuszczenia Würzburga i zdawania tego samego egzaminu w Münster w Westfalii, ponieważ pruskie ministerstwo zabroniło studiowania na południowoniemieckich uniwersytetach i nie uznawało ich stopni naukowych .

W 1835 roku uzyskał w Münster stopień D.D. Czując skłonność do nauczania akademickiego, której diecezja Paderborn nie była w stanie zaspokoić, wstąpił do archidiecezji kolońskiej i jako student seminarium duchownego przyjął święcenia kapłańskie w 1836 r. Zaraz po tym został mianowany rektorem „gimnazjum”. "w Wipperfürth i opublikowana w Moguncji w 1839 r. pod pseudonimem Dr. Fridericus Lange, ostra i mocna broszura przeciwko hermezjanizmowi, napisana klasyczną łaciną. Broszura wywołała sensację i sprawiła, że ​​Geissel, koadiutor z Kolonii, mianował go nauczycielem religii w Marzellengymnasium w Kolonii w roku 1840. Aby podnieść nauczanie religii w szkołach wyższych, napisał podręcznik religii katolickiej. , który ukazał się w Moguncji w 1843 roku w dwóch tomach i przeszedł przez piętnaście wydań. Był używany jako podręcznik we wszystkich pruskich gimnazjach i przetłumaczony na węgierski i francuski, ale później, podczas Kulturkampfu, został zlikwidowany zarządzeniem pruskiego ministra oświaty.

Przed końcem tego samego roku został zaproszony przez biskupa Dammersa z Paderborn na stanowisko profesora teologii dogmatycznej na wydziale swojej macierzystej diecezji, ale Geissel poprosił go o pozostanie w Kolonii i mianował go profesorem nadzwyczajnym teologii na Uniwersytecie w Bonn, inspektor lokalnych seminariów, a wraz z Dieringerem kaznodzieja uniwersytecki. W 1848 r. Został profesorem zwyczajnym teologii moralnej i opublikował w 1850 r. Lehrbuch der katholischen Moral, który już w 1865 r. Przeszedł pięć wydań.