Eryka Lassoty i Wilhelma Beauplana opisy Ukrainy

Eryka Lassoty i Wilhelma Beauplana opisy Ukrainy - Zbigniew Wójcik

Stefania Staszewska, z domu Szochur (jid. סטעפאַניע סטאַשעווסקאַ; ur. 1 października 1923 w Warszawie, zm. 30 września 2004 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa żydowskiego pochodzenia. Od 1971 do śmierci aktorka Teatru Żydowskiego w Warszawie. Urodziła się w Warszawie w rodzinie żydowskiej. Podczas II wojny światowej działała w konspiracji, organizowała koncerty, przedstawienia dziecięce, a także organizowała tajne nauczanie wśród małych dzieci, ucząc je m.in. piosenek i wierszy. Działała także w ruchu oporu – była członkiem Żydowskiej Organizacji Bojowej. Po upadku powstania w getcie warszawskim została wywieziona do obozu w Poniatowej, gdzie kontynuowała działalność artystyczną. Po pewnym czasie uciekła z obozu i udała się do Warszawy. Do grudnia 1944 ukrywała się w Boernerowie jako Zofia Bartoszewska. Następnie wyjechała na Podhale, gdzie została zatrudniona w domu dziecka w Poroninie, najpierw jako kucharka a potem jako wychowawczyni.   Po zakończeniu wojny była uczennicą Janusza Strachockiego. Do 1971 występowała kolejno w warszawskich teatrach: Dzieci Warszawy, Nowej Warszawy, Młodej Warszawy, Klasycznym i Rozmaitości. W 1971 związała się z Państwowym Teatrem Żydowskim im. Ester Rachel Kamińskiej, gdzie formalnie występowała do 1978. Po tym roku aż do śmierci współpracowała z teatrem bardzo aktywnie. W 1985 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.   Po śmierci, zgodnie z jej ostatnią wolą, jej ciało zostało spopielone, a prochy rozsypane nad terenem obozu w Treblince.