Encyklopedyja Powszechna 13 Tomów, ok. 1880 r. - S. Orgelbrand
Zestaw zawiera 12 tomów Encyklopedyji Powszechnej oraz Suplement
Tom I A - Baranowski - 1872 r.
Tom II Baranowski - Casus belli
Tom III Casus belli - Dżylkuwar - 1883 r.
Tom IV E - Granda - 1888 r.
Tom V Granda - Japet
Tom VI Japonija - Krzyca - 1883 r.
Tom VII Krzycki - Minasowicz - 1874 r.
Tom VIII Minasowicz - Pawłowicz - 1884 r.
Tom IX Pawliszczew - Quod libet - 1884 r.
Tom X R - Śedziona - 1884 r.
Tom XI Śledziona - Vulpius - 1884 r.
Tom XII W - Żyżmor - 1884 r.
Suplement
Samuel Orgelbrand (ur. 1810 w Warszawie, zm. 16 listopada 1868 w Warszawie) – polski drukarz i wydawca pochodzenia żydowskiego, związany z Warszawą. „Odkrywca” Józefa Ignacego Kraszewskiego, wydawca pierwszej polskiej nowoczesnej wielotomowej encyklopedii.
Był synem niezamożnego kupca Chaima Judy i Anny z domu Jud i starszym bratem Maurycego. W swych latach młodzieńczych, 1826–1830, Samuel był uczniem Rządowej Szkoły Rabinów, której program kształtowany był przez żywe w niej tendencje asymilacyjne; mimo więc swojej tradycji kulturowej i religijnej był później zwolennikiem asymilacji kulturowej ludności żydowskiej w społeczeństwie polskim. Ożeniony z Anną Starkman (1812-1884), córką zamożnego handlarza futrami z warszawskiej Pragi. Miał z nią ośmioro dzieci: Elżbietę (1838-1905), Rozalię (1839-1843), Karolinę (1840-1905), Joachima (1841-1859), Józefa (1843-1848), Hipolita (współwłaściciela wydawnictwa, 1843-1920), Mieczysława (współwłaściciela wydawnictwa, prawnika, 1847-1903) i Helenę (1850-1922).
Działalność wydawniczą rozpoczął w 1829 wydaniem ody „Ostatni człowiek” T. Campbella w tłumaczeniu K. Piotrowskiego. Przy ul. Nowiniarskiej 1800 otworzył w 1836 r. księgarnię antykwaryczną pod firmą „S. Orgelbrand i Sp.” (chociaż w spółce tej nie miał wspólnika); w 1839 przeniósł ją na ul. Miodową 496. W 1840 uruchomił przy księgarni wypożyczalnię książek polskich, a w 1845 – również francuskich. W latach 1841 do 1857 był współwłaścicielem księgarni w Suwałkach, później uruchomił również skład książek w Lipsku. Udzieliwszy bratu Maurycemu pożyczki 4500 rubli stał się też – do czasu spłaty połowy długu – właścicielem założonej przezeń księgarni w Wilnie. W roku 1859 nabył na własność kamienicę przy Krakowskim Przedmieściu 372 i przeniósł do niej księgarnię z Miodowej (przedtem zlikwidował tam wypożyczalnię). Księgarnię urządził „na wielką skalę i podług nader umiejętnego planu”. Od roku 1863 prowadził w swojej księgarni sprzedaż książek wyłącznie wydanych własnym nakładem, wyprzedawszy uprzednio asortyment obcych wydawców.
W roku 1844 zakupił od Stefana Lasockiego małą drukarnię, którą w następnych latach stopniowo rozbudowywał. W 1861 kupił odlewnię czcionek, uruchomił dział stereotypii i introligatornię. Kupił w tym celu rozległą posesję przy ul. Bednarskiej 396B (według późniejszej numeracji 20) łączącą się z Krakowskim Przedmieściem 443 (później nr 66). Odwiedzał w latach sześćdziesiątych XIX w. drukarnie w Londynie, Paryżu i w różnych miastach w Niemczech rozbudowując równocześnie własną; jako pierwszy na ziemiach polskich wprowadził w 1861 napęd maszyn drukarskich przy pomocy maszyny parowej. Jego firma zatrudniała w tym czasie 160 osób, a wkrótce potem – dwieście. Czcionki z odlewni Orgelbranda używane były także w innych drukarniach Królestwa Polskiego, a także w Wilnie i Kijowie. Otrzymał za nie nagrody na wystawach w Moskwie w 1865 i w Paryżu w 1867.
Działalność wydawniczą, rozpoczętą w 1829, kontynuował równolegle do działalności poligraficznej i księgarskiej. Początkowo wydawał poczytne powieści francuskie, m.in. A. Dumasa – ojca, P. de Kocka, E. Sue (m.in. jego „Pierścień” w przekładzie własnym, 1836). Później zaczął wydawać również pozycje ważne z punktu widzenia społecznego i narodowego, także naukowe: historyczne, historycznoliterackie, przyrodnicze oraz podręczniki. Wydał m.in. 30 książek J. I. Kraszewskiego (w tym „Pomnik do historii obyczajów w Polsce”), także Fredrę, Słowackiego, J. Boguckiego, J.A. Miniszewskiego i innych. Wydał „Bibliotekę starożytną pisarzy polskich” (1843–1844 i drugie wydanie 1854) w opracowaniu K.W. Wóycickiego, tego samego autora „Cmentarz Powązkowski pod Warszawą” (1855–1858), „Starożytną Polskę pod względem historycznym, geograficznym i statystycznym” M. Balińskiego i T. Lipińskiego (1843–1846), „Wiadomości historyczne o sztukach pięknych w dawnej Polsce” F.M. Sobieszczańskiego (1847–1849), „Piśmiennictwo polskie” W.A. Maciejowskiego (1853), „Pomniki i mogiły Polaków na cmentarzach zagranicznych” E. Marylskiego (1860), także „Boską komedię” Dantego w tłumaczeniu J. Korsaka (1860).
Orgelbrand wydawał również czasopisma, m.in. noworocznik „Pierwiosnek” (1838–1848) pod redakcją Pauliny Krakowskiej oraz tygodnik „Kmiotek” redagowany przez P.E. Leśniewskiego (w roku 1846 również przez F.M. Sobieszczańskiego). Tygodnik ten, prenumerowany przez gminy, wychodził w latach 1842–1850, i poza zbieżnością tytułu nie miał wiele wspólnego z innym tygodnikiem „Kmiotek”, wydawanym też w Warszawie, również dla społeczności wiejskiej, w latach sześćdziesiątych XIX w. przez M. Glücksberga.
