Encyklopedya syntezy nauk Tom III i IV 1915 r.

Encyklopedya syntezy nauk Tom III i IV 1915 r. - Antoni Molicki

Zestaw zawiera:

Tom III. Antropodycea - 383 str. 

Tom IV. Teodycea - 289 str.

Teodycea – gałąź teologii zajmująca się problemem, jak pogodzić istnienie dobrego, miłosiernego Boga z istnieniem zła.

Termin ten pochodzi od greckiego θεός (theós – bóg) i δίκη (díkē – słuszny, sprawiedliwy), można go tłumaczyć dwojako: albo jako "oddanie sprawiedliwości Bogu", albo "sprawiedliwość Boga". Słowa tego po raz pierwszy w 1710 roku użył niemiecki filozof Gottfried Leibniz w pracy zatytułowanej Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal ("Teodycea o dobroci Boga, wolności człowieka i pochodzeniu zła"), poświęconej obronie sprawiedliwości Bożej w odpowiedzi na zarzuty przeciw istnieniu Opatrzności oparte na stwierdzeniu zła w świecie. Swoją pracę Leibniz skierował głównie polemicznie przeciw sceptykom hugenockim i wolnomyślicielom, na czele z Pierre’em Bayle’em, który wydał swój "Słownik historyczny i krytyczny" w 1697, a powiększył w drugim wydaniu w 1702, korzystając z protestanckiej tolerancji w Holandii.

Antropodycea  [gr. ánthrōpos ‘człowiek’, díkē ‘słuszność’, ‘sprawiedliwość’, ‘kara’]. Pojęcie wprowadzone przez P. Faulquie; utworzone na wzór teodycei, określa te nurty filozofii, które wprowadzają człowieka na miejsce Boga; we współcz. filozofii a. stanowi typ antropocentryzmu bądź typ filozofii dziejów.