Encyklopedia powszechna Tom 1 do 16 1898 r - S. Orgelbrand
Tom I - 647 stron 1898 r. A ‒ Ażur
Tom II - 640 stron 1898 r. B ‒ Borysz
Tom III - 624 stron 1898 r. Boryszewski ‒ Constable
Tom IV - 624 stron 1899 r. Constans ‒ Dżyhad
Tom V - 597 stron 1899 r. E ‒ Fyt
Tom VI - 640 stron 1900 r. G ‒ Herburty
Tom VII - 579 stron 1900 r. Hercegowina ‒ Jylland
Tom VIII - 640 stron 1900 r. K ‒ Kruszyński
Tom IX - 640 stron 1901 r. Krut Bolej ‒ Marr
Tom X - 601 stron 1901 r.;Marrast ‒ Nyx
Tom XI - 615 stron 1901 r. O ‒ Polonus
Tom XII - 640 stron 1902 r. Polska ‒ Rohan
Tom XIII - 640 stron 1902 r. Rohatyn ‒ Sovereign
Tom XIV - 667 stron 1903 r. Sowa ‒ Tzschirner
Tom XV - 574 stron 1903 r. U ‒ Yvon
Tom XVI - 300 str., 1904 r., od Z do Żyżmorskie starostwo i Suplement
Samuel Orgelbrand – polski drukarz i wydawca pochodzenia żydowskiego, związany z Warszawą. „Odkrywca” Józefa Ignacego Kraszewskiego, wydawca pierwszej polskiej nowoczesnej wielotomowej encyklopedii.
Był synem niezamożnego kupca Chaima Judy i Anny z domu Jud i starszym bratem Maurycego. W swych latach młodzieńczych, 1826–1830, Samuel był uczniem Rządowej Szkoły Rabinów, której program kształtowany był przez żywe w niej tendencje asymilacyjne; mimo więc swojej tradycji kulturowej i religijnej był później zwolennikiem asymilacji kulturowej ludności żydowskiej w społeczeństwie polskim. Ożeniony z Anną Starkman (1812-1884), córką zamożnego handlarza futrami z warszawskiej Pragi. Miał z nią ośmioro dzieci: Elżbietę (1838-1905), Rozalię (1839-1843), Karolinę (1840-1905), Joachima (1841-1859), Józefa (1843-1848), Hipolita (współwłaściciela wydawnictwa, 1843-1920), Mieczysława (współwłaściciela wydawnictwa, prawnika, 1847-1903) i Helenę (1850-1922)[1].
Działalność wydawniczą rozpoczął w 1829 wydaniem ody „Ostatni człowiek” T. Campbella w tłumaczeniu K. Piotrowskiego. Przy ul. Nowiniarskiej 1800 otworzył w 1836 r. księgarnię antykwaryczną pod firmą „S. Orgelbrand i Sp.” (chociaż w spółce tej nie miał wspólnika); w 1839 przeniósł ją na ul. Miodową 496. W 1840 uruchomił przy księgarni wypożyczalnię książek polskich, a w 1845 – również francuskich. W latach 1841 do 1857 był współwłaścicielem księgarni w Suwałkach[2], później uruchomił również skład książek w Lipsku. Udzieliwszy bratu Maurycemu pożyczki 4500 rubli stał się też – do czasu spłaty połowy długu – właścicielem założonej przezeń księgarni w Wilnie. W roku 1859 nabył na własność kamienicę przy Krakowskim Przedmieściu 372 i przeniósł do niej księgarnię z Miodowej (przedtem zlikwidował tam wypożyczalnię). Księgarnię urządził „na wielką skalę i podług nader umiejętnego planu”. Od roku 1863 prowadził w swojej księgarni sprzedaż książek wyłącznie wydanych własnym nakładem, wyprzedawszy uprzednio asortyment obcych wydawców[1].
W roku 1844 zakupił od Stefana Lasockiego małą drukarnię, którą w następnych latach stopniowo rozbudowywał. W 1861 kupił odlewnię czcionek, uruchomił dział stereotypii i introligatornię. Kupił w tym celu rozległą posesję przy ul. Bednarskiej 396B (według późniejszej numeracji 20) łączącą się z Krakowskim Przedmieściem 443 (później nr 66). Odwiedzał w latach sześćdziesiątych XIX w. drukarnie w Londynie, Paryżu i w różnych miastach w Niemczech rozbudowując równocześnie własną; jako pierwszy na ziemiach polskich wprowadził w 1861 napęd maszyn drukarskich przy pomocy maszyny parowej. Jego firma zatrudniała w tym czasie 160 osób, a wkrótce potem – dwieście. Czcionki z odlewni Orgelbranda używane były także w innych drukarniach Królestwa Polskiego, a także w Wilnie i Kijowie. Otrzymał za nie nagrody na wystawach w Moskwie w 1865 i w Paryżu w 1867.
