Ektomikoryzy Nowe biotechnologie w polskim szkółkarstwie leśnym

Ektomikoryzy Nowe biotechnologie w polskim szkółkarstwie leśnym - Kowalski Stefan

OPIS

EKTOMIKORYZA - (hodowla lasu, szkółkarstwo), zwana także mikoryzą zewnętrzną; forma symbiozy, w której strzępki grzyba wnikają pomiędzy ściany komórek miękiszu kory pierwotnej korzeni, tworząc tzw. sieć Hartiga, ale nigdy nie przerastają komórek endodermy i nie wnikają do komórek walca osiowego. W rejonie sieci Hartiga następuje wymiana związków mineralnych i organicznych między obu symbiontami: grzyb przekazuje roślinie m.in. sole mineralne, wodę, hormony i witaminy, a otrzymuje od niej głównie cukry, których z powodu braku chlorofilu – sam nie potrafi wytworzyć. Wokół korzeni krótkich, które uległy morfogenezie, tworzy się opilśnia (mufka grzybniowa). Strzępki grzyba wyrastają z powierzchni mikoryzy i przerastają środowisko glebowe, tworząc liczne rozgałęzienia – gęstą sieć. To one pobierają z gleby wodę i substancje pokarmowe, które sznurami grzybniowymi wędrują do rośliny. Ten typ mikoryzy jest charakterystyczny dla wielu panujących drzew strefy umiarkowanej. Śród naszych gatunków lasotwórczych wszystkie odżywiają się ektotroficznie. Ektomikoryzę tworzą głównie grzyby należące do podgromady Basidiomycotina (podstawczaki), z rzędu Agaricales.