Einfuhrung in die christliche spiritualitat - Luois Bouyer
Urodził się 17 lutego 1913 roku w Paryżu. Wychowany w rodzinie protestanckiej tradycji reformowanej, zbliżonej do francuskiego luteranizmu i poszukującej korzeni chrześcijaństwa. W wieku jedenastu lat stracił matkę. Jej śmierć skłoniła go do zainteresowania się filozofią i teologią. Studiował w Institut Protestant w Paryżu, poznając życie liturgiczne różnych wspólnot: katolickich, anglikańskich, prawosławnych. Za pośrednictwem o. Lwa Gilleta, eks-benedyktyna, rektora parafii prawosławnej Saint-Genviève, poznał teologię liturgii Dom Odo Casela, zaznajomił się też z myślą Włodzimierza Sołowiowa, Siergieja Bułgakowa i Pawła Florenskiego oraz Władimira Łosskiego. Odwiedzał też benedyktyńskie opactwo św. Wandrille'a z Fontenelle w Normandii, gdzie poznał książki Dom Marmiona. Następnie studiował w Strasburgu, gdzie odkrył dla siebie myśl Johna Henriego Newmana. Zaprzyjaźnił się tam z wykładowcą biblistyki Oscarem Cullmanem.
W 1935 r., w wieku 22 lat został pastorem luterańskim. Pracował dwa lata w Strasbourgu, potem jako wikariusz w Paryżu w zborze Św. Trójcy. W czasie podróży po Skandynawii poznał pastorów nurtu neoluterańskiego zainteresowanych badaniem źródeł chrześcijańskich z czasów sprzed podziałów. Zaprzyjaźnił się też z Arthurem Michaelem Ramseyem, późniejszym arcybiskupem Canterbury i prymasem Wspólnoty Anglikańskiej. Nawiązał kontakt z opactwem ekumenicznym w Amay, przeniesionym później do Chevetogne oraz jego założycielem Dom Lambertem Beauduin. Odbył studia filologii klasycznej w Sorbonie. Badał chrystologię i eklezjologię Atanazego Wielkiego. Z przyjaciółmi wydawał tygodniowy biuletyn „Le Témoignage”, który spotkał się z ostrymi reakcjami w środowiskach protestanckich zarówno luterańskich, jak kalwińskich. Wartości, które Bouyer dostrzegł w chrześcijaństwie pierwotnym, także w samym protestantyzmie, doznały odrzucenia przez wspólnotę protestancką, której był członkiem.
Na początku wojny przebywał w opactwie św. Wandrille'a z Fontenelle, gdzie na Boże Narodzenie 1939 r. został przyjęty do Kościoła katolickiego. Następnie uczył francuskiego, łaciny i greki w Juilly k. Paryża, w liceum zgromadzenia oratorianów francuskich. W 1942 r. został członkiem zgromadzenia. Nowicjat odbył we Fryburgu Szwajcarskim, potem studia w Institut Catholique w Paryżu. Święcenia kapłańskie przyjął 25 marca 1944 roku, w wieku 31 lat.
Po wojnie, opublikował swą pierwszą książkę Misterium paschalne, która od razu zyskała rozgłos międzynarodowy[1]. W Institut Catholique obronił doktorat na temat monastycyzmu egipskiego, będący analizą Żywota św. Antoniego Atanazego Wielkiego. Wielokrotnie przebywał w Anglii, zwłaszcza w oratorium w Birmingham, by studiować myśl Johna Henriego Newmana. Spotykał Thomasa S. Eliota, Johna R.R. Tolkiena, wówczas profesora literatury średniowiecznej w Merton College w Oksfordzie. Nawiązał też przyjaźń literacką z Julienem Greenem, amerykańskim pisarzem francuskiego pochodzenia, który wielokrotnie w swym Dzienniku wspomina Bouyera. W Paryżu współpracował z czasopismem „La Maison-Dieu” i prowadził wykłady o Słowie Bożym w Institut Catholique, wydane następnie jako książka La Bible e l'Évangile. Wykładał w Stanach Zjednoczonych, w Uniwersytecie Notre-Dame w stanie Indiana, a także w Kalifornii. Treści, których nauczał, zostały opublikowane pod tytułem Life and Liturgy (Liturgical Piety). Od 1960 r. pracował jako rektor seminarium międzynarodowego w Strasburgu. Potem wykładał w USA (Notre-Dame w Indianie, Kalifornia), w Anglii (Bristol, Oksford), w Hiszpanii (Salamanka), w Rzymie, a także w Kinszasie w Zairze.
Był ekspertem w czasie Soboru watykańskiego II w sprawach liturgii, a następnie konsultorem Kongregacji ds. Kultu Bożego oraz Papieskiej Rady do spraw Popierania Jedności Chrześcijan. W marcu 1966 roku został ustanowiony konsultorem Rady do spraw wprowadzenia w życie Konstytucji o Świętej Liturgii (Consilium ad Exsequendum Constitutionem de Sacra Liturgia), opracowującej nowe modlitwy eucharystyczne, które weszły w skład posoborowego mszału. We wstępie do angielskiego wydania swego studium modlitwy eucharystycznej, pt. Eucharystia (1968)[2], wyznał, że opracowanie dla liturgii alternatywnych tekstów eucharystycznych było „wypełnieniem części z najważniejszych desidarata tej książki”. Z nominacji papieskiej Pawła VI był dwukrotnie członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, jednak zrezygnował z członkostwa, wątpiąc w pożyteczność prac Komisji.
Ostatnie lata życia Louis Bouyer spędził najpierw w opactwie św. Wandrille'a z Fontenelle, gdzie napisał Wspomnienia. Następnie, od 1999 roku w Paryżu, w domu opieki prowadzonym przez małe siostry ubogich – cierpiąc fizycznie i psychicznie. Zmarł w wieku 91 lat 23 października 2004 roku. Został pochowany w opactwie Wandrille[3].
