Dzieła zebrane Wyspiański 14 tomów

Dzieła zebrane Wyspiański 14 tomów - Stanisław Wyspiański

Tom 1  Daniel Królowa polskiej korony Legenda I Warszawianka - 415 s. 1964 r.
Tom 2 Meleager Protesilas i Laodamia Klątwa - 315 s. 1958 r.
Tom 3  Lelewel Legion -  255 s. 1958 r.
Tom 4  Wesele - 305 s. 1958 r.
Tom 5  Wyzwolenie - 255 s. 1959  r.
Tom 6 Bolesław Śmiały Legenda II Skałka - 469 s. 1962 r.
Tom 7  Akropolis Achilleis -  427 s. 1959 r.
Tom 8 Noc listopadowa - 315 s. 1959 r.
Tom 9 Cyd Powrót Odysa Sędziowie - 353 s. 1960 r.
Tom 10 Fragmenty dramatyczne Zygmunt August - 414 s. 1960 r.
Tom 11 Rapsody Hymn Wiersze -  307 s. 1961 r.
Tom 12  Inscenizacje - 303 s. 1961 r.
Tom 13 Hamlet - 255 s.  1961 r.                                                                                                                      Tom 14 Pisma prozą Juvenilia - 375 s., 1966 r.,
 

Stanisław Mateusz Ignacy Wyspiański** (ur. 15 stycznia 1869 w Krakowie, zm. 28 listopada 1907 tamże) – polski dramaturg, poeta, malarz, grafik, architekt, projektant mebli. Jako pisarz związany z dramatem symbolicznym. Tworzył w epoce Młodej Polski. Bywa nazywany czwartym wieszczem polskim. Wyspiański w twórczości dramatycznej kontynuował tradycje romantyczne. Tak jak romantycy, zdobył się na formację samodzielną, tworząc dramatyczne struktury odmienne i swojskie. Podczas podróży 1890 roku mógł przyjrzeć się funkcjonowaniu teatru europejskiego, który wywarł na nim silne wrażenie. **Tematyka i inspiracje** Tematyka dramatów Wyspiańskiego jest bardzo rozległa – od dziejów legendarnych i wczesnohistorycznych po powstanie listopadowe. W „Wyzwoleniu” i „Legionie” polemizuje z polskim romantyzmem, w „Sędziach” i „Klątwie” porusza kwestie współczesnej wsi polskiej. Parafrazuje eposy Homera. Toczy zaciętą walkę z romantyczną poezją ruin i grobów, ze złudami i marami przeszłości, z sentymentalną nastrojowością i tragicznym bałamuceniem się, z obciążeniem przeszłości. W jego utworach istnieje żywioł fantastyczny, przeobrażający rzeczywistość, i jednocześnie skłonność do konkretu i autentyzmu, widocznych w świecie przyrody. Równie pobudzającą rolę ma otoczenie, znane osoby i przeżyte sprawy, stryj – wiarus z powstania, usłyszana melodia „Warszawianki” czy wesele Lucjana Rydla powracają w późniejszych jego dziełach. Równie ważne są impulsy płynące od autentycznych dzieł sztuki: np.: gobeliny katedralne i pomniki nagrobne, ożyłe w „Akropolis”, czy ożywionego z obrazu Matejki Wernyhorę w „Weselu”. Widoczne są także wpływy mitów helleńskich i judejskich. **Działalność teatralna** Na okres twórczy przypada około dziesięciu lat, w których powstało dwadzieścia dramatów. Wyspiański doczekał się triumfu za życia, ale krótkiego i przejściowego.