Dzieła, 9 tomów

Dzieła, 9 tomów - Ewa Szelburg-Zarembina

Tom I: Ta, której nie było / Dokąd? / Dziewczyna z zimorodkiem (369 s., 1971 r.). Tom III: Krzyże z papieru / Legendy Warszawy / Ziarno gorczyczne / Spotkania / W cieniu kolumny (714 s., 1971 r.). Tom IV: Ecce Homo / Sygnały / Matka i syn / Samotność (360 s., 1972 r.). Tom V: Wędrówka Joanny / Ludzie z wosku (606 s., 1971 r.). Tom VI: Miasteczko aniołów (416 s., 1971 r.). Tom VII: Iskry na wiatr (421 s., 1971 r.). Tom VIII: Gaudeamus (545 s., 1972 r.). Tom XII: Opowieści prawdziwe (486 s., 1972 r.).

Ewa Szelburg-Zarembina (właściwie Irena Ewa Szelburg[1], ur. 10 kwietnia 1899 w Bronowicach k. Puław, zm. 28 września1986 w Warszawie) – polska powieściopisarka, poetka, dramaturg, eseistka, najbardziej znana z twórczości dla dzieci i młodzieży. Pierwszy Kanclerz Kapituły Orderu Uśmiechu, funkcję tę pełniła w latach 1968–1976, członek Zarządu stołecznego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w 1949 roku[2].

Urodziła się jako córka Antoniego, ogrodnika dworskiego i Elżbiety z Kałużyńskich[3], która wykonywała zawód krawcowej. Wkrótce rodzina przeniosła się do Nałęczowa, gdzie Ewa Szelburg uczęszczała do szkoły. W 1916 r. ukończyła gimnazjum Władysława Kunickiego w Lublinie. W 1916 r. założyła III Żeńską Lubelską Drużynę Skautową[4] przy prywatnym gimnazjum Arciszowej w Lublinie. Była członkinią organizacji „Zet”[3]. W tym okresie podjęła również pracę jako nauczycielka. W latach 1918–1922 studiowała filologię polską i pedagogikę na UJ w Krakowie. W latach 1921–1928 pracowała jako nauczycielka w seminariach pedagogicznych. W okresie okupacji była działaczką podziemia oświatowego i redaktorką konspiracyjnego miesięcznika „W świetle dnia”.

W 1964 podpisała list pisarzy polskich, protestujących przeciwko Listowi 34, wyrażając protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej oraz na falach dywersyjnej rozgłośni radiowej Wolnej Europy, zorganizowanej kampanii, oczerniającej Polskę Ludową[5].

20 kwietnia 1965 zwróciła się do społeczeństwa z apelem uczczenia pamięcią bohaterstwa i męczeństwa młodzieży i dzieci w dziejach Polski. Apel wywołał gromki odzew i ze składek społecznych powstał Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie.

Pochowana w Nałęczowie.