Dzieje kraju Amniam 1948 r

Dzieje kraju Amniam 1948 r - Juljusz Kędziora

Juliusz Kędziora (ur. 1908 w Krakowie na Grzegórzkach, zm. 1988 w Sidzinie) – polski pisarz i malarz.

Syn Józefa i Emilii z domu Chłystek(?), mąż Marii Stefanii Stanisławy Croneck – polskiej autorki literatury dla dzieci. Naukę rozpoczął w Gimnazjum Klasycznym, ukończył wydział budownictwa w Państwowej Szkole Przemysłowej. Malarstwo studiował w Prywatnej Szkole Rysunku i Malarstwa Alfreda Terleckiego w Krakowie.

W 1932 powstały pierwsze pejzaże i portrety. Zaczął je wystawiać: w krakowskiej „Zachęcie” i Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie. Za namową żony zaczął pisać i wziął udział w konkursie krakowskiego IKAC-a zdobywając w roku 1936 pierwszą nagrodę za powieść chłopską „Marcynę”. Zostaje członkiem Związku Literatów Polskich. Teatry Krakowa i Warszawy wystawiają jego dramat „Burza”. Plany wyjazdu na studia malarskie do Florencji przerywa wybuch wojny.

Podczas okupacji w domu Kędziorów, na Bronowicach w Krakowie ukrywa się Jan Hoffman. Po wojnie w twórczości literackiej Kędziory pojawia się obok tematyki chłopskiej i historycznej nurt biblijny. Państwowe oficyny wydawnicze konsekwentnie odmawiają publikacji. Pozostaje malarstwo. Sprzyja temu zamieszkanie w Sidzinie pod Babią Górą, gdzie Kędziorowie przenoszą się w roku 1955. Korzystając z wiedzy wyniesionej z krakowskiej „Przemysłówki”, Kędziora sam projektuje drewniany dom. Wystrój wnętrz wzorowany jest na stylu okolicznych wsi.