Dzieci Jerominów

Dzieci Jerominów - Ernest Wiechert

 „Dzieci Jerominów”, najważniejsze dzieło Ernsta Wiecherta ponownie na Mazurach Po wielu latach za sprawą Oficyny Wydawniczej Retman dzieło pochodzącego z leśniczówki Piersławek Ernsta Wiecherta jest ponownie dostępne w sprzedaży. „Dzieci Jerominów” to niezwykle klimatyczna opowieść o losach mieszkańców niewielkiej, już nieistniejącej wsi w powiecie piskim. „Dzieci Jerominów” ukażą się w serii „Moja Biblioteka Mazurska” jako jej 47. tom. To trzecie polskie wydanie (wcześniejsze 1972, 1986) najwybitniejszej powieści Ernsta Wiecherta (1887-1950), niemieckiego pisarza urodzonego na Mazurach w leśniczówce Piersławek (niem. Kleinort). – „Dzieci” to książka ważna nie tylko dla tych, którzy interesują się Mazurami. Namawiam, by po nią sięgnąć. Nie jest to jedynie opowieść o mieszkańcach zagubionej w Puszczy Piskiej wioski Sowiróg – informuje wydawca Waldemar Mierzwa. – To dzieło uniwersalne, które oparło się próbie czasu. To rzecz o małych i wielkich ojczyznach, powinnościach obywateli i państw, losach ludów i narodów. To także rzecz o każdym z nas: o naszych codziennych radościach i smutkach, prawdach i kłamstwach, przypadkach i przeznaczeniu, zmaganiach się z życiem, innymi i samym sobą. Ernst Wiechert uroodził się 18 maja 1887 roku w leśniczówce Piersławek (powiat mrągowski), stanowiącej mieszkanie służbowe jego ojca. Należał do najpoczytniejszych pisarzy niemieckich lat trzydziestych XX wieku. Ze względu na krytyczną postawę wobec władz nazistowskich, której dawał wyraz w wystąpieniach publicznych, w roku 1938 trafił na cztery miesiące do obozu koncentracyjnego. Znaczną część swojej twórczości poświęcił Mazurom. Do jego najważniejszych książek można zaliczyć m.in. „Małą pasję”, „Dzieci Jeronimów” czy „Proste życie”. Akcja „Dzieci Jeronimów” rozgrywa się w nieistniejącej już wsi Sowiróg, która znajdowała się w Puszczy Piskiej nad jeziorem Nidzkim. Obecnie na miejscu ludnej niegdyś wsi pozostały jedynie fundamenty domów oraz cmentarz ewangelicki, który w 2010 roku z inicjatywy stowarzyszenia „Sadyba” został odnowiony. Postawiono tam także tablicę z informacją o historii wsi.