Dumas Aleksander - Wicehrabina de Bragelonne, tom I-II - Aleksander Dumas
Francja, rok 1660. Młody władca Ludwik XIV zaczyna powoli samodzielnie rządzić krajem. Nadal jednak pierwsze skrzypce gra jego pierwszy minister, kardynał Jules Mazzarini. Ludwik XIV rozwiązuje gwardię królewsko-kardynalską i powołuje znowu muszkieterów królewskich. D’Artagnan znowu jest porucznikiem, gdyż Mazzarini odebrał mu patent kapitański po ostatniej wojnie. Pomimo tego nadal wiernie służy rodzinie królewskiej, licząc na odzyskanie stopnia kapitana. Młody wicehrabia Raul de Bragelonne jest dworzaninem królewskim. Właśnie dostarcza list do księcia Gastona Orleańskiego, w przerwie między obowiązkami spotyka się z damą swego serca Luisą de la Valliere oraz swoim ojcem hrabią de La Fère (Atosem). W Anglii Karol II Stuart, syn ściętego Karola I, chce odzyskać władzę. Przybywa do Francji i prosi o pomoc młodego króla, który chce mu jej udzielić, ale wszechwładny kardynał nie pozwala mu na to. Ludwik XIV ze smutkiem odmawia więc swemu dostojnemu kuzynowi. Młody Karol II przypadkowo mija posiadłość hrabiego de La Fère i odwiedza go. Atos opowiada mu o skarbach w zamku Newcastle i jedzie tam z młodym władcą, chcąc pomóc mu odzyskać tron. Tymczasem d’Artagnan, rozgoryczony niedającą perspektyw służbą, rezygnuje ze stanowiska, jedzie do oberży Plancheta (swego dawnego sługi) i zawiązuje z nim spółkę finansową na poczet szykowanej wyprawy do Anglii, podczas której, nic nie wiedząc o planach Atosa, również chce przywrócić Karola II na tron (pragnie do niej zwerbować Atosa, Portosa i Aramisa, ale żadnego z nich nie ma w domu - porucznik zastaje w domach tylko ich służących). Wreszcie bierze pożyczkę od Plancheta, zbiera doborowy oddział najemnych ludzi i rusza w podróż.
Atos przybywa do zamku Newcastle. Wmawia obozującemu tam generałowi Monckowi (jednemu z przeciwników młodego króla), że w zamku są jego skarby rodzinne i otrzymuje zezwolenie na ich odebranie. Atos szybko jednak przyznaje się generałowi, co naprawdę jest w beczkach i próbuje namówić Moncka, by przystąpił on do młodego króla; generał jednak odmawia, podając za powód, że nie poprze kogoś, kto jeszcze nie udowodnił, że zasługuje na tron. Obaj panowie wydobywają beczki ze skarbami; generał obiecuje hrabiemu de La Fère pomoc i eskortę w ich przetransportowaniu. Niestety, Monck znika, a wina za jego zniknięcia spada na Atosa. Generała Moncka porwał jednak d’Artagnan i jego ludzie, którzy przebrani za rybaków przybyli do obozu, a teraz zawieźli generała Karolowi II. Młody król każe puścić generała na wolność, zdobywając tym samym jego wdzięczność. Monck wraca z d’Artagnanem do obozu i ratują Atosa przed zlinczowaniem przez żołnierzy. Następnie Atos zabiera skarby i zawozi je Karolowi II do Holandii (tam przebywa obecnie król). D'Artagnan zostaje przy Moncku, który ma już pewien plan. Nie prowadzi na razie walki ze swym rywalem (również wrogiem Karola II), lecz czeka cierpliwie, aż żołnierze jego przeciwnika opuszczą swego wodza jeden po drugim, na co nie trwa zbyt długo. Po zebraniu wielkich sił Monck wkracza do Londynu, który potem oficjalnie oddaje Karolowi II. Młody król, uzbroiwszy za pomocą skarbów swoje wojska, wjeżdża do stolicy Anglii i zostaje koronowany. Atos otrzymuje za swą służbę Order Złotego Runa, d’Artagnan zaś sporą sumę pieniędzy od generała Moncka, który złożył te pieniądze jako okup za swoją szpadę (cały czas bowiem uważał się za jeńca d’Artagnana, wiec oddał mu swoją szpadę, którą następnie wykupił). Obaj Francuzi mają możliwość otrzymania wysokich stanowisk w Anglii, ale tęsknią za Francją i wracają tam. D’Artagnan oddaje dług Planchetowi, który cieszy się z powrotu dawnego pana.
