Droga dziecięctwa duchowego, 1923 r.

Droga dziecięctwa duchowego, 1923 r. - Praca Zbiorowa

Droga dziecięctwa duchowego. Rozmyślania na wszystkie dni roku Napisał Ks. I. P. Część I.

Pokora jest prawdą o Bogu i człowieku, dlatego jej cechy to wdzięczność względem Stwórcy za wszystko, otwartość mądra i roztropna na rady i ludzi, rozmiłowanie w Kościele, umiłowanie tego, co małe i niepozorne. Pokora nie jest niezależna lecz szuka wspólnoty. Umie prawdziwie się radować, bo uznając swoją niemoc i niewystarczalność. "Dusza cieszy się w prawdzie swej nicości i słabości, aby tym więcej nad nią i w niej jaśniała doskonałość Boska".

Ubóstwo jest "bogactwem dziecka" , bo wszystko, co ma to od ojca. Samo nie jest w stanie zapracować ani zatroszczyć się o siebie. "Dziecko nie może nic więcej, jak tylko spojrzeniem błagalnym zwracać się do Ojca, by przyszedł z pomocą jego niemocy. Nawet ubodzy rodzice dają dziecku co mu potrzeba lecz z chwilą, kiedy podrośnie, ojciec nie chce go więcej żywić i powiada: Pracuj teraz, bo możesz wystarczyć sobie. Św. Teresa poznając swoją słabość chce pozostać duchowym dzieckiem swojego Ojca zdolna do mówienia: Ja nic nie mogę, bądź moją mocą, ja nic nie mam, bądź moim bogactwem".