Droga do życia pobożnego 1872 r.

Droga do życia pobożnego 1872 r. - Franciszek Salezjusz

Pochodził ze szlacheckiej rodziny Walińskich, herbu Łuk, wywodzącej się pierwotnie z Litwy. O jego młodości niewiele wiadomo. Studiował teologię i przyjął święcenia kapłańskie w Gnieźnie w 1777 roku. Od 1792 roku koadiutor kanonii gnieźnieńskiej i kanonik kapituły przy kolegiacie św. Jerzego w Gnieźnie, na które to stanowisko wyznaczył go ówczesny prymas Poniatowski. Rozpoczął studia doktoranckie we Wrocławiu, gdzie uzyskał stopień doktora teologii w 1799 roku. Od 1803 roku kaznodzieja katedralny i sekretarz podskarbi kapituły. W 1810 roku w niewyjaśnionych okolicznościach posądzono go o korupcję i złożono z urzędu. Popadł wówczas w silną depresję i próbował odebrać sobie życie. Nieudane samobójstwo szło w parze z jego uniewinnieniem. Na łożu śmierci przyjął ostatni sakrament i otrzymał wiadomość o uniewinnieniu przez kapitułę i rehabilitacji. Wskutek ran odniesionych podczas próby samobójczej zmarł 6 kwietnia 1810 roku. Pierwotnie pochowano go na cmentarzu św. Krzyża w Gnieźnie. W 1834 roku jego krewny został fundatorem nowego kościoła, który postawiono na miejscu starej świątyni. Odkopano wówczas zwłoki Walińskiego, które nie uległy rozkładowi, i pochowano w krypcie przy ołtarzu. W kościele umieszczono jego portret i skromną tablicę z napisem:

„Tu spoczywają zwłoki ś.p. księdza Franciszka Salezego Walińskiego, Kanonika metropolitalnego w Gnieśnieńskiej. Umarł w roku 1810. Prosi o westchnienie”.