Droga do pozyskania spokojności sumienia 1860 r.

Droga do pozyskania spokojności sumienia 1860 r. - Praca Zbiorowa

Niebo – wedle nauki Kościoła katolickiego doskonałe życie z Trójcą Świętą, komunia życia i miłości z Nią, z Dziewicą Maryją, aniołami i wszystkimi świętymi.

Do nieba trafiają ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem oraz są doskonale oczyszczeni. W niebie żyje się "w Chrystusie", ale zachowuje się i odnajduje tam swoją prawdziwą tożsamość.

Tajemnica nieba przekracza ludzkie możliwości zrozumienia i wyobrażenia. Szczęście w Niebie, obrazowo przedstawianym jako dom Ojca czy też uczta niebieska, polega na "byciu dopuszczonym do widzenia Boga"[2].

Opis nieba znajduje się w Nowym Testamencie, m.in. "Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują" (1 Kor 2, 9)

O niebie wyrażał się także Jezus Chrystus:

"Idę przygotować wam miejsce" (J 14,2)

"Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata!" (Mt 25, 34)

Wizję nieba otrzymała także Św. Faustyna Kowalska. Tak to opisała w swoim Dzienniczku: