Drakula

Drakula - Matei Cazacu

Drakula, książę wampirów z Transylwanii, istniał naprawdę. Żył w XV wieku, nosił imię Wład III i przydomek Palownik. Ów wołoski książę nieustannie balansował między pobożnością i okrucieństwem, rycerskością i zdradą, polityczną finezją i brutalnością. Jako bezlitosny kat dla swych wrogów, a zarazem ofiara pierwszej kampanii propagandowej, przeprowadzonej z wykorzystaniem świeżo wynalezionego druku, Wład Palownik wpisał się w długi korowód postaci niezbyt lubianych przez historię. Cazacu dał przede wszystkim skrupulatną kronikę epoki, począwszy od utworzenia księstwa Wołoszczyzny (1320) do losów ostatnich potomków Włada (1630), choć także zwięźle zakreśla echa drakulicznej sagi aż do roku 2002, do zawieszonych planów wybudowania Drakulalandu. I jawi się nam z tego portret przede wszystkim ambiwalentnego polityka żyjącego w równie ambiwalentnych (dla nas, współczesnych) czasach, dopiero na drugim planie pojawia się z wolna wampiryczna legenda. Legenda, która tak naprawdę wychodziła od istniejących jeszcze przed średniowieczem ludowych wierzeń, dodatkowo wciąż modyfikowanych – a także motywowanych – życiem na wrzącym przez wieki styku kultur chrześcijańskiej i islamu. Wiele obrosłych legendą określeń Włada – Drakula, Palownik (Tepes), Syn Diabła – wzięło się zwyczajnie z pamfletów i przeinaczeń jego opozycjonistów; a bywało i odwrotnie: za dyktatury Ceausescu, w 500-lecie urodzin księcia, zakazano kojarzenia diablich legend z osobą Włada, zaś nakazano go traktować jak narodowego bohatera przez lata sprawnie opierającego się inwazji tureckiej.