Dowody oddawania czci od niepamiętnych czasów / Catalogus Scriptorum et Historicorum / Vita et Miracula / Cultus Duliae B. Isaiae Bonerio ok 1981 r.

Dowody oddawania czci od niepamiętnych czasów / Catalogus Scriptorum et Historicorum / Vita et Miracula / Cultus Duliae B. Isaiae Bonerio ok 1981 r. - Augustinus Laurentius

Dowody oddawania czci od niepamiętnych czasów jako błogosławionemu słudze bożemu Izaijaszowi Bonerowi - 1891 r. - 15 str.

Catalogus Scriptorum et Historicorum qui De Beato Isaia Bonero - 1885 r. - 84 str. - Augustinus Laurentius M Sutor

Vita et Miracula Beati Isaiae Boneri - 1885 r. - 62 str. - Augustinus Laurentius M Sutor

Cultus Duliae B. Isaiae Bonerio - 1885 r. - 20 str. - M. Stanislai Patelski 

Izajasz Boner (ur. 1399 lub 1400 w Krakowie, zm. 8 lutego 1471 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, augustianin, sługa Boży Kościoła katolickiego. ego świeckie imię jest nieznane (najczęściej podaje się wersje Fryderyk oraz Ambroży) według tradycji zakonnej pochodził z zamożnej krakowskiej rodziny: jego ojciec zasiadał w radzie miasta, piastował również funkcję kierownika mennicy królewskiej. Do rezydującego w kościele św. Katarzyny na krakowskim Kazimierzu zakonu eremitów wstąpił w 1419 prawdopodobnie posiadając już pewne wykształcenie, wtedy też przyjął zakonne imię Izajasz (od biblijnego proroka Izajasza). Wkrótce wysłany został do szkoły zakonnej w Padwie, po jej ukończeniu (1438) kontynuował edukację na Akademii Krakowskiej, uzyskując, w 1443, tytuł doktora teologii. Od 1450 kierował na Akademii Krakowskiej katedrą nauk teologicznych, funkcję tę piastował nieprzerwanie przez dwadzieścia lat. Dzięki pracy na uniwersytecie poznał wiele osobistości działających w tamtym okresie w Krakowie, jego bliskimi przyjaciółmi byli m.in. św. Jan z Kęt, św. Szymon z Lipnicy oraz bł. Michał Giedroyć.