Doktór X, 1934r.

Doktór X, 1934r. - Arno Alexander

Borst studiował od 1945 do 1951 na Uniwersytecie Jerzego Augusta w Getyndze oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, gdzie otrzymał stypendium Stiftung Maximilianeum. W 1951 w Getyndze został doktorem filozofii, broniąc pracę na temat katarów. W końcu został asystentem Herberta Grundmanna na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze, gdzie w 1957 roku habilitował się. Od 1961 roku pełnił funkcję zastępcy profesora, a w 1962 roku został mianowany profesorem na Uniwersytecie Fryderyka i Aleksandra w Erlangen i Norymberdze. Sześć lat później przeniósł się na nowo utworzony Uniwersytet w Konstancji, gdzie otrzymał katedrę historii średniowiecznej i nowożytnej. Od 1987 do 1990 roku był posiadaczem szczególnej profesury, fundowanej przez Stifterverband für die Deutsche Wissenschaft, w Konstancji. W 1990 roku przeszedł na emeryturę. Od 1969 do 1970 był prorektorem na Uniwersytecie w Konstancji.

Głównym kierunkiem jego badań była historia średniowiecza. Borst był jednym z nielicznych historyków, których badania obejmowały prawie całe średniowiecze, to znaczy od 500 do 1500 roku. Stał się znany w świecie dzięki swojemu dziełu Lebensformen im Mittelalter, które zostało wydane w 1973, a później pojawiały się kolejne wydania. Szczególnie zajmował się Mönchen am Bodensee (Mnisi nad jeziorem Bodeńskim), jak również mnichami z Weingarten, Sankt Gallen i Einsiedeln. Jego ulubioną postacią był wszechstronnie wykształcony benedyktyn Herman z Reichenau.

Oprócz tego zajmował się również filologią łacińską średniowiecza, jej nową historią i wyliczeniem daty Wielkanocy. Sławę przyniosła mu praca habilitacyjna Der Turmbau von Babel über die Geschichte der Meinungen über Ursprung und Vielfalt der Sprachen, będąca monumentalnym, sześciotomowym dziełem o fenomenie mnogości i poplątania języków w Babilonie. Powstała ona po przebadaniu mnóstwa późno starożytnych i średniowiecznych łacińskich źródeł o powstaniu i ograniczeniu języków narodowych. Za to dzieło, które ukazało się między 1957 i 1963 rokiem w 4 tomach, z których dwa (tom 2 i 3) są podzielone na dwie części, otrzymał w 1966 roku nagrodę Akademii Nauk w Getyndze.