Deutsches Heim, 1946r

Deutsches Heim, 1946r - Helena Boguszewska

Była córką Ignacego Radlińskiego, polskiego filologa klasycznego. W 1903 wyszła za mąż za Stefana Boguszewskiego.

Ukończyła studia na Wydziale Przyrodniczym UJ, rozpoczęte w 1904. W 1906 przełożyła na polski dramat Maksyma Gorkiego 'Dzieci Słońca"[1]. Debiutowała w latach 1909–1910 drobnymi opowiadaniami dla dzieci na łamach „Płomyka” i „Płomyczka”[potrzebny przypis]. W 1917 osiadła w Warszawie. W latach 1918–1919 opublikowała cykl podręczników przyrodniczych dla szkół podstawowych. Kierowała Studium Pracy Społecznej przy Wydziale Pedagogicznym Wolnej Wszechnicy Polskiej, działała w Polskim Komitecie Opieki nad Dzieckiem i w Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet. W latach dwudziestych rozpoczęła działalność publicystyczną, zajmując się głównie problematyką społeczną i oświatową, losem dzieci biednych i kalekich. Debiutem książkowym była powieść Świat po niewidomemu z 1932. Publikowała m.in. w czasopismach „Świat, Dom i Szkoła” (1929), „Bluszcz” (1925–1939, z przerwami), „Kobieta Współczesna” (1927–1934), „Tygodnik Ilustrowany”. Od 1934 współpracowała z Jerzym Kornackim. W latach 1933–1937 współzałożycielka i przewodnicząca zespołu literackiego „Przedmieście” działającego w Warszawie i Lwowie. Współredagowała zbiorowe publikacja grupy: Przedmieście (1934) i Pierwszy maja (1934).