Dekalog nasz powszedni

Dekalog nasz powszedni - Katarzyna Woynarowska

Fragment tekstu

Pierwsze przykazanie wzywa człowieka do wiary w Boga, do pokładania w Nim nadziei i do miłowania Go nade wszystko.
(KKK2134)
Kocham zapach pieniędzy...
Rafał, finansista w komercyjnym banku zachodnim, uważany jest w środowisku za wyjątkowego szczęściarza. Należy do elity najlepiej zarabiających w firmie. Piętnaście lat temu był nikim. Chłopak z małego, zapyziałego miasteczka w Polsce centralnej, gdzie czas płynie z dziewiętnastowieczną ospałością, dzisiaj z rozbawieniem wspomina czasy, gdy uważano go za klasowego niezgułę, wykpiwano, wytykano palcami i tylko jako ministrant przy ołtarzu w wiejskim kościółku czuł, że życie szykuje mu niespodziankę. Dziś jeździ nowym modelem saaba, nosi garnitury Armaniego, umawia się z klientami w eleganckich lokalach o obcojęzycznych nazwach, codziennie przez jego ręce przechodzą kontrakty warte miliony.
Dwa lata temu był pracownikiem roku w swojej firmie. Studenci marketingu prosili go wtedy o autografy. Deklarowali, że zrobią wszystko dla takiej kariery. Był mistrzem, guru, objawieniem, geniuszem. 12 miesięcy później przeszedł pierwszy zawał. Rozległy.