Czytanie Sacrum

Czytanie Sacrum - Zofia Zarębianka

Przepiękny, głęboko refleksyjny, poetycko wrażliwy język Autorki nie tylko pomaga w odczytaniu najważniejszych dzieł literatury i poezji XX wieku, ale jest niezastąpionym przewodnikiem w docieraniu do ich ukrytych znaczeń, stając się eseistyką najwyższego lotu. Autorka osiąga zatem poziom dyskursu, w którym rozważa się sacrum w nawiązaniu do wartości i znaków najbardziej uniwersalnych… W książce zostały poddane interpretacji najważniejsze teksty z zakresu polskiej poezji XX wieku z aneksem uwzględniającym dzieła Hermana Hessego, Thomasa Mertona, Josifa Brodskiego, Paula Austera. To nawiązanie do literatury światowej wskazuje na wspólne doświadczenie sacrum i jego korzeni, które wiąże ze sobą świat narracji literackiej z poetycką.
(…) Prof. Zarębianka pokazuje, że wymiar sacrum tkwi
w literaturze jako jej najbardziej źródłowa, immanentna rzeczywistość. I to ona decyduje zarówno o literackich znaczeniach analizowanych tekstów, jak i o ich sensie kulturowym.
Prof. UKSW dr hab. Ewa PODREZ


Szereg zamieszczonych w tomie prac, oprócz refleksji metodologicznej oraz dociekań terminologicznych, przynosi wartościowe (uważne, rewelujące) uwagi natury interpretacyjnej. Tak dzieje się w przypadku tekstów „epifanii negatywnej” u Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, sakralizacji uśmiechu i komizmu, ewokacjach Boga Pogodnego, w zawieszeniu powagi w wizji „Kościoła dla ludzi” w twórczości ks. Jana Twardowskiego, a także teologicznych dociekań Leszka Kołakowskiego i Czesława Miłosza. (…) Prof. Zarębianka sporządza również przejrzyste typologie (m.in. pokolenia „bruLionu” wobec sacrum). Jednakże przybliżenia poezji Jacka Podsiadły i Marcina Świetlickiego (ze świetnie uchwyconą kwestią nierozstrzygalności semantycznej) dalej Krzysztofa Koehlera
i Wojciecha Wencla (…), jak również odczytanie metafizycznych wątków u przedstawicieli „Nowej Fali” (Adama Zagajewskiego i Stanisława Barańczaka) zderzone zostają ze dwoma ważnymi blokami prac
o twórczości Karola Wojtyły (Jana Pawła II) oraz Czesława Miłosza.
Prof. dr hab. Wojciech LIGĘZA UJ