Człowiek baroku

Człowiek baroku - Rosario Villari

CZŁOWIEK BAROKU: ZAGUBIONY METAFIZYK Optymizm i spokój stopniały w zderzeniu z rzeczywistością: wojnami, śmiercią, głodem, cierpieniem. Człowiek baroku nie wierzy więc w trwałość życia doczesnego - pozostaje mu wiara w życie po śmierci. Widzi kruchość życia i śmieszność wartości, takich jak bogactwo, uroda, sława. Jest kruchą trzciną na wietrze, ma duszę mistyka, cierpi na myśl o tajemnicy kosmosu. FRANCUSKI DWORAK Dwór królewski wykształcił model człowieka znającego etykietę, bywałego na ucztach i hołdującego modzie. Nie tylko we Francji, choć tam najwcześniej - dworski model życia stanie się typowy dla epoki, podejmie go oświecenie. Nie jest to model ascetyczny, dworak kocha piękny strój, bogaty stół, drży o swoją pozycje w dworskiej hierarchii. POLSKI SARMATA Pewny siebie szlachcic, reprezentant polskiego społeczeństwa, konserwatywny, broniący jak źrenicy oka szlacheckiej wolności. Typowy dla naszej narodowej kultury - kłótliwy pieniacz, ale i obrońca tradycji. Przy sarmatyzmie buduje się także mit dworu polskiego, symbol Polski sarmackiej.