Czerwony Bóg, ok. 1927 r.

Czerwony Bóg, ok. 1927 r. - Jack London

Oto jest! Nagłe wyzwolenie dzwięku! Bassett spojrzał na zegarek i porównał rozlegający się dźwięk z trąbą archanioła. Istotnie, rozmyślał, mury miast mogą opadać na tak doniosłe i rozkazujące wezwanie. Po raz tysięczny usiłował napróżno zanalizować rodzaj tonów potężnego głosu, który zapanował nad ziemią, aż hen, daleko, aż do siedziby sąsiednich plemion. Wąwóz górski, z którego głos wychodził, rozbrzmiewał rosnącym wciąż dzwiękiem, aż reszcie potęga tonu wzniosła się wyżej, napełniła ziemię, powietrze i niebiosa. Swawolna wyobraźnia chorego porównywała melodję do potężnego okrzyku jakiegoś Tytana Starszego Świata, którego dręczy nędza lub porusza gniew. Dźwięk wznosił się wyżej i wyżej, wyzywał i błagał taką głębią tonów, że zdawał się być przeznaczony dla słuchu umieszczonego gdzieś poza granicami systemu społecznego. Był w nim rownież okrzyk protestu, że niema uszu godnych usłyszenia go i zrozumienia ukrytej w nim myśli (fragment książki).