Czarne poszetki

Czarne poszetki - Krzysztof Szeremeta

Czarne poszetki to konsekwentnie polistylistyczna opowieść, w której bajki i obrazki rodzajowe komentują się nawzajem i odmieniają sensy rekwizytów, postaci i symboli łączących cały tom. Jeśli jest w tych wierszach gorycz, to podana z poczuciem humoru. Jeśli jest melancholia, to podejrzana, bo podszyta poczuciem nieistotności tego, czego utrata ją powoduje. Jeżeli w poddaniu się alienującym językom współczesności jest porażka, to niezupełna - przez to, że zapisana. Jeśli jest niezgoda na panowanie wyobcowujących form, stylów życia i anonimowych władców tytułowych „czarnych poszetek”, to nie w imię przewidywalnych zaangażowań, a dezorientującej dywersji prowadzonej przy użyciu wieloznacznych czy wręcz oksymoronicznych figur: anarchomonarchizmu, króla bez władzy, papieży fikcyjnych i emerytowanych. Oczekujcie zaskoczenia jak pierwszych pieniędzy, jak zdziwienia tym, że głupia młodość wprawdzie przemija, ale dorosłość to fikcja; jak wewnętrznych rymów w wierszach, które rymować się nie powinny.