Cyrano de Bergerac, ok. 1910 r.

Cyrano de Bergerac, ok. 1910 r. - Edmond Rostand

Cyrano de Bergerac – sztuka literacka autorstwa Edmonda Rostanda. Napisana została w roku 1897 w oparciu o życiorys Saviniena de Cyrano de Bergeraca – siedemnastowiecznego poety. Komedia opowiada o życiu długonosego Cyrano de Bergeraca, doskonałego mówcy i szlachcica. Zakochuje się on w swej kuzynce, lecz kompleks długiego nosa wstrzymuje go od okazania uczuć. Do jego kompanii żołnierskiej wstępuje młody Christian, w którym kuzynka się zakochuje i prosi o radę miłosną Cyrana. Christian również prosi o radę Cyrana, ponieważ nie potrafi wysłowić się przed kobietami. Cyrano z początku pisze miłosne listy do kuzynki i uwodzi ją za Christiana. W końcu wygłasza pod jej oknem odę dla niej. Dopiero po latach wojny, w trakcie której ginie Christian, stary Cyrano zostaje ofiarą zamachu i kilka chwil przed śmiercią daje poznać kuzynce, iż to on pisał do niej listy i wygłaszał mowy za Christiana. Umiera wśród przyjaciół „wznosząc się do białego księżyca” na porannej rosie. Edmond Rostand - (ur. 1 kwietnia 1868 w Marsylii, zm. 2 grudnia 1918 w Paryżu) – francuski pisarz i poeta. Popularny dramaturg francuskiego neoromantyzmu, autor wodewilów, komedii i melodramatów. Członek Akademii Francuskiej od 1901 (fotel 31). Najbardziej znany jest za sprawą bohaterskiej komedii pt. Cyrano de Bergerac. Sztuka ta cieszy się wielką popularnością od wielu lat. Była grana na niemal wszystkich scenach świata oraz wielokrotnie przenoszona na ekran. Rostand pochodził z bogatej i wykształconej rodziny z Prowansji. Jego ojciec był ekonomistą a także poetą, członkiem Akademii w Marsylii i Instytutu Francuskiego. Rostand studiował literaturę, historię i filozofię w Collège Stanislas w Paryżu. Ożenił się z poetką Rosemonde Gérard, z którą miał syna i córkę. Zmarł w 1918 jako ofiara wielkiej epidemii grypy - "hiszpanki".