Conciliengeschichte 1887 r.

Conciliengeschichte 1887 r. - J. Cardinal Hergenrother

Urodził się 15 września 1824 roku w Würzburgu, jako syn lekarza Johanna Jacoba Hergenröthera i jego żony Evy Marii Horsch[1]. Na chrzcie otrzymał imiona Joseph Adam Gustav[1]. Uczęszczał do gimnazjum w Würzburgu, a następnie studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Juliusza i Maksymiliana[1]. W 1848 roku został wysłany do Rzymu, by studiował na Collegium Germanicum, jednak nie ukończył tych studiów, z powodu zawirowań politycznych[1]. 28 marca 1848 roku przyjął święcenia kapłańskie[2]. W tym samym roku powrócił do ojczyzny i podjął nauki na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana, gdzie w 1859 roku uzyskał doktorat z teologii[1]. Po studiach został kapelanem i wykładowcą Uniwersytetu Monachijskiego[1]. W latach 1852–1879 pełnił funkcję dziekana Wydziału Teologii Uniwersytetu w Würzburgu[1]. Brał udział w I soborze watykańskim, którego był gorliwym zwolennikiem (zwłaszcza dogmatu o nieomylności papieża)[1]. W 1877 roku został prałatem Jego Świątobliwości, a niedługo potem – prefektem Domu Papieskiego[1]. 12 maja 1879 roku został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię San Nicola in Carcere[2]. 9 czerwca został mianowany Archiwistą Kościoła Rzymskiego[2]. Zmarł 3 października 1890 roku w Bregencji[1]. Był autorem wielu prac z zakresu teologii, prawa kanonicznego i historii Kościoła[1].