Codex pro postulatoribus, 1929 rok

Codex pro postulatoribus, 1929 rok - Editio Quarta

Błogosławiony ojciec Damian de Veuster był człowiekiem czynu i niewątpliwym świadkiem Chrystusa w swoich czasach. Poświęcając się trędowatym, ukazał, w sposób wyrazisty, powagę i realność słów Jezusa, który powiedział, że „nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”.1 Jednocześnie jest oczywiste dla wierzących w Chrystusa, że nikt sam nie może osiągnąć świętości, bez pomocy Ducha Świętego. Ojciec Damian jest wzorem życia z Chrystusem, wzorem zażyłości z Tym, którego umiłował w drugim człowieku. Urzeczywistnił on w swojej posłudze, jak wskazał podczas jego beatyfikacji Ojciec Święty Jan Paweł II, szczególną formę świętości. Błogosławiony ojciec Damian de Veuster „był jednocześnie kapłanem, misjonarzem i zakonnikiem. Te trzy funkcje pozwoliły mu ukazywać oblicze Chrystusa zarówno wskazując drogę do zbawienia jak, jak głosząc Ewangelię i niestrudzenie zabiegając o rozwój ludzki”.2 Dlatego też postać ojca Damiana jawi się jako aktualny autorytet w drodze do świętości. Z punktu widzenia historii Kościoła, błogosławiony ojciec Damian de Veuster, miał istotny wpływ na kształtowanie się życia wiernych, na życiowe wybory i motywację w stałości życia. Uczestnicząc w społeczności błogosławionych, wstawia się za żyjącymi, zwłaszcza za tymi, którzy cierpią. W ten sposób ciągle uczestniczy w budowaniu widzialnego Kościoła. Jego duchowość jawi się jako warta naśladowania, a co więcej jako możliwa do realizacji. W historii Kościoła zapisał się on jako dobry przykład życia chrześcijańskiego i dlatego jego postać warta jest odnotowania.