Chi Szara Badahan

Chi Szara Badahan - Włodzimierz Badmajeff

Medycyna tybetańska sięga korzeniami drugiego tysiąclecia p.n.e. Legenda głosi, że w IX wieku król Tybetu rozesłał gońców wyposażonych w pokaźne worki złota do Indii, Chin, Kaszmiru i Nepalu, aby zaprosili na jego dwór najznamienitszych medyków. Sławni lekarze przebywali w Tybecie przez rok, pilnie ucząc się języka, a potem zajęli się tłumaczeniem opasłych tomów swych dzieł. W ten sposób Tybetańczycy poznali osiągnięcia najsłynniejszych postaci medycyny Orientu, a ich sztuka uzdrawiania stała się kompilacją wiedzy pięciu krajów. Sama medycyna tybetańska sięga korzeniami drugiego tysiąclecia p.n.e. i opiera się głównie na światopoglądzie buddyjskim, zwanym niezwykle romantycznie "diamentowym pojazdem". Świat zewnętrzny to tylko ułuda, przejawy próżni, należy więc tak żyć, by poczuć się cząstką Wszechświata. Wówczas nawet nie zauważy się własnej śmierci! Naczelną buddyjską cnotą jest współczucie. Medycyna tybetańska nie ograniczała się do leczenia, była nauką sztuki życia i naturalnie — filozofii. Odpowiednikiem taoistycznych sił jang i jin, składających się na siłę życiową chi, były trzy elementy: chi — powietrze, szara — żółć, i badahan — płyn. Według nomenklatury Hipokratesa owe elementy to humory, czyli wilgocie. Zarówno wszechświat, jak i organizm ludzki składają się z tych trzech czynników. Oto jak w ujęciu tybetańskim powstaje komórka: na jej składniki oddziałują energie wszechświata, wprowadzając ład. Jednocześnie łączą się chi, szara i badahan, i obejmują odpowiednie funkcje. Dopiero wówczas możemy mówić o narodzinach komórki.