Chemia nieorganiczna - 2 części - Lothara Kolditza
Część 1 - 619s., 1994r.
Część 2 - 1076s., 1994r.Chemia nieorganiczna (gr. Ανόργανη Χημεία) – chemia wszystkich związków nie zaliczanych do organicznych, czyli nieorganicznych. Kryteria podziału na chemię nieorganiczną i organiczną ewoluowały na przestrzeni czasu. Współcześnie według IUPAC przyjmuje się, że jest to chemia wszystkich związków, w których nie występuje wiązanie węgiel-wodór. Na granicy chemii nieorganicznej i organicznej znajduje się chemia metaloorganiczna i chemia związków kompleksowych. Chemia nieorganiczna, dział chemii zajmujący się właściwościami pierwiastków i związków chemicznych (poza większością związków węgla) oraz reakcjami chemicznymi, w których biorą udział. We wczesnym okresie rozwoju nowoczesnej chemii nieorganicznej zajmowano się gł. odkrywaniem pierwiastków chemicznych i opisem ich właściwości. Większość z nich została zidentyfikowana do końca XIX w. Analiza związków chemicznych i badanie ich reakcji pozwoliły na sformułowanie fundamentalnych praw chemicznych z prawem stosunków stałych i prawem zachowania masy na czele. Do największych osiągnięć chemii nieorganicznej w XX w. należy: odkrycie deuteru, otrzymanie ponad 20 pierwiastków na drodze sztucznych przemian jądrowych, odkrycie specyficznych właściwości borowodorów, wynalezienie materiałów o właściwościach półprzewodników i nadprzewodników oraz materiałów ceramicznych o specjalnych właściwościach, odkrycie nowych rodzajów katalizatorów i nowych odmian alotropowych węgla (fullerenów). Chemiczna analiza jakościowa związków nieorganicznych (zwana także klasyczną metodą analizy jakościowej) – dział chemii analitycznej zajmujący się rozdziałem i identyfikacją związków nieorganicznych za pomocą odczynników chemicznych. Najczęściej odnosi się do detekcji najpowszechniej występujących pierwiastków i jonów. Jej początków można się doszukać w I wieku naszej ery, kiedy Pliniusz Starszy opisał metodę identyfikacji srebra obok złota za pomocą wytrącenia chlorku srebra. Podstawy współczesnej analizy kationów zostały opracowane przez niemieckiego chemika Carla Freseniusa. Analiza polega na wytrącaniu osadów i rozdzieleniu kationów lub anionów kolejnych grup za pomocą odczynników grupowych. Następnie identyfikuje się poszczególne składniki mieszaniny za pomocą odczynników selektywnych, charakterystycznych czy odczynników specyficznych. Jest to tak zwana analiza systematyczna. Istnieje także analiza wybiórcza, jednak z uwagi na niewielką ilość odczynników specyficznych jest bardzo ograniczona. Kationy oraz aniony zostały podzielone na odpowiednio pięć i siedem grup. Zależnie od autorów publikacji dotyczących analizy mogą się one różnić kolejnością, jednak zasada oznaczania pozostaje jednakowa. Chemia nieorganiczna to, wedle współczesnej definicji, chemia wszystkich związków, w których nie występuje wiązanie węgiel-wodór. Zatem, mimo, że chemia organiczna zwana jest chemią węgla, to takie związki jak: dwutlenek węgla, tlenek węgla czy węglany wliczamy do chemii nieorganicznej, bo w ich przypadku węgiel łączy się tylko z tlenem. Wodorki - podstawowa wiedza o wodorkach w pigułce: otrzymywanie, właściwości fizyczne i chemiczne oraz lista popularnych wodorków. Tlenki - podstawowa wiedza o tlenkach w pigułce: otrzymywanie, właściwości fizyczne i chemiczne oraz lista popularnych tlenków. Kwasy - informacje o właściwościach fizycznych i chemicznych kwasów nieorganicznych i lista popularnych przedstawicieli tej grupy związków. Wodorotlenki - informacje o właściwościach fizycznych i chemicznych wodorotlenków i lista popularnych przedstawicieli tej grupy związków. Sole: chlorki, siarczany, azotany - podstawowa wiedza o chlorkach, siarczanach i azotanach wraz z przykładami popularnych przedstawicieli tych 3 grup soli. Sole: fosforany, węglany, siarczki - podstawowa wiedza o fosforanach, węglanach i siarczkach wraz z przykładami popularnych przedstawicieli tych 3 grup soli. Sole nietypowe, ale popularne - artykuł o solach rzadkich kwasów, które są dosyć znane, bo człowiek znalazł dla nich zastosowanie.
