Cegielnie polowe i rolnicze 1947 r

Cegielnie polowe i rolnicze 1947 r - Józef Galer

Do najstarszych materiałów budowlanych, oprócz drewna i kamieni naturalnych, i to już od początków bytowania człowieka na naszym globie, nale- ży zaliczyć glinę. Glina stała się już w czasach neolitu podstawowym materiałem budowlanym, służą- cym do wylepiania szałasów mieszkalnych, głównie w części naziemnej. Po zarobieniu wodą stawała się plastyczna, łatwo urabialna i prosta w użyciu. Od przełomu wieków XI i XII na ziemiach polskich wały piastowskich kasztelanii, czyli grodów i podgrodzi, budowano z drewna z dodatkiem kamieni, a przede wszystkim z gliny, którą dla ochrony przed ogniem wylepiano ich lico zewnętrzne. Były to początki tzw. budownictwa glinobitego. Nie była to jeszcze wypalana ceramika budowlana, ale doceniano już wtedy zalety plastycznej w obróbce gliny do szerokiego zastosowania w budownictwie mieszkalnym i obronnym. Jednak w czasie wysychania glina kurczy- ła się i pękała. Zaczęto więc formować z niej kształtki – surówki, będące prototypem współ- czesnych cegieł. Z kształtek tych, łączonych rzadkim iłem wznoszono ściany nawet o dużych powierzchniach.