Breviarium Romanum, 1800

Breviarium Romanum, 1800 - Praca Zbiorowa

Brewiarz (łac. breviarium = „skrót”) – w chrześcijaństwie księga liturgiczna do odprawiania liturgii godzin, czyli codziennej modlitwy Kościoła.Liturgia godzin jest obowiązkowa dla wszystkich duchownych katolickich (kapłani, diakoni) i większości osób konsekrowanych (zakonnic, zakonników i członków instytutów świeckich), jakkolwiek często jest dobrowolnie praktykowana przez wiernych świeckich. Proces powstawania brewiarza sięga czasów św. Benedykta z Nursji, jakkolwiek na szeroką skalę reforma brewiarza zapoczątkowana została w XVI wieku, szczególnie po soborze trydenckim (1545–1563). Do rozpowszechnienia skróconej formy księgi przyczyniły się też zakony żebracze, jak franciszkanie[1].

Jest podzielony na poszczególne okresy liturgiczne. Zawiera teksty modlitw, psalmów, hymnów. Przeznaczony dla duchowieństwa i niektórych zakonów. Odmawiany przez kapłanów i zakonników w ustalonych porach dnia. Podzielona na poszczególne części: Godzinę Czytań (matutinum), jutrznię (laudes), modlitwę w ciągu dnia: pierwsza modlitwa "z dnia" czyli prymę, przedpołudniową (tertia), południową (sexta), popołudniową (nona), nieszpory (vesperae) i kompletę (completorium). Duchowieństwo diecezjalne oraz wszystkie zakony niemonastyczne (wyjątek stanowią mnisi paulini) posługują się brewiarzem rzymskim, czterotomowym, czterotygodniowym psałterzem[2]. Zakony monastyczne oparte na Regule św. Benedykta, mają swój własny brewiarz, tzw. Monastyczną Liturgię Godzin z dwutygodniowym psałterzem.