Branki w jasyrze 1948 r.

Branki w jasyrze 1948 r. - Jadwiga Łuszczewska

To wzruszająca powieść – o charakterze średniowiecznej legendy – o losie Ludmiły, bogatej dziedziczki, jej przyjaciółki Elżbiety i jej synka Jasia. Kiedy stryjowie Ludmiły decydują się ją wyswatać wbrew jej woli, ucieka do witowskiego klasztoru. Po zdobyciu go przez Tatarów, trójka bohaterów zostaje wzięta do niewoli i wywieziona w nieznane. Książka opisuje ich cierpienia i długą wędrówkę do ojczystej ziemi. Jadwiga Łuszczewska była autorką wielu zbiorów wierszy, poematów, dramatów i powieści. Działalność twórczą rozpoczęła w 1852 od publicznych improwizacji. W 1854 wydała w Warszawie pierwszy tom Improwizacje i poezje. W cyklu poematów epickich, zatytułowanym "Polska w pieśni", postawiła sobie za cel opisanie dziejów ojczystych. Poematy te tworzyła przez kilkadziesiąt lat. Cykl rozciągał się od czasów legendarnych w "Lechu" (1859) po nieukończony utwór "Sobieski pod Wiedniem" (1908). Poematy nie spotkały się jednak z uznaniem krytyki. Popularność zdobyły jej powieści historyczne dla młodzieży, zwłaszcza "Panienka z okienka" (1893), "Branki w jasyrze" oraz "Pamiętnik" , obejmujący lata 1834–1897. Była również autorką powieści fantastyczno-naukowej "Zwierciadlana zagadka".