Bolesław Chrobry Tom I do VI

Bolesław Chrobry Tom I do VI - Antoni Gołubiew

1.Puszcza, 417 s., 1986 r.,

2. Szło Nowe, 439 s., 1986 r.,

3.Złe dni, 308 s., 1986 r.,

4.Złe dni, 339 s., 1986 r., 

5. Rozdroża, 552 s., 1986 r.,

6 Rozdroża, 354 s., 1986 r., 

Bolesław I Chrobry (Wielki) (ur. 967, zm. 17 czerwca 1025) – władca Polski z dynastii Piastów, pierwszy koronowany król Polski (od 1025 roku), w latach 1003-1004 także książę Czech jako Bolesław IV, książę Polski od 992roku.Był synem Mieszka I, księcia Polski i Dobrawy, czeskiej księżniczki. Objął rządy w 992 roku, wypędzając krótko potem swoją macochę Odę i przyrodnich braci.Popierał akcje misyjne Wojciecha Sławnikowica, biskupa praskiego i Brunona z Kwerfurtu. Męczeńską śmierć tego pierwszego (997) i jego rychłą kanonizację wykorzystał niejako do celów politycznych, doprowadzając na tzw. zjeździe gnieźnieńskim do utworzenia polskiej metropolii kościelnej w Gnieźnie oraz biskupstw w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu i tym samym potwierdzenia pełnej samodzielności Polski przez cesarza Ottona III. Po śmierci Ottona III (1002) Bolesław znalazł się w konflikcie z jego następcą Henrykiem II Świętym, prowadząc z nim długotrwałe wojny (1002-1018), zakończone pokojem w Budziszynie i zajęciem Milska i Łużyc.W 1018 roku zdobył Kijów, osadzając na ruskim tronie swojego zięcia Światopełka I. W 1018 lub rok później przyłączył ponownie do państwa polskiego utracone w 981 roku Grody Czerwieńskie.Tuż przed śmiercią (1025), koronował się na pierwszego króla Polski.