Bolesław Chrobry II-VI

Bolesław Chrobry II-VI - Antoni Gołubiew

Bolesław Chrobry: Szło Nowe, 432 s., 1978 r.,

Bolesław Chrobry: Złe dni, 295 s., 1986 r.,

Bolesław Chrobry: Złe dni, 333 s., 1986 r., 

Bolesław Chrobry: Rozdroża, 351 s., 1986 r.,

Bolesław Chrobry: Rozdroża, 543 s., 1986 r., 

Bolesław I Chrobry (Wielki) (ur. 967, zm. 17 czerwca 1025) – władca Polski z dynastii Piastów, pierwszy koronowany król Polski (od 1025 roku), w latach 1003-1004 także książę Czech jako Bolesław IV, książę Polski od 992roku.Był synem Mieszka I, księcia Polski i Dobrawy, czeskiej księżniczki. Objął rządy w 992 roku, wypędzając krótko potem swoją macochę Odę i przyrodnich braci.Popierał akcje misyjne Wojciecha Sławnikowica, biskupa praskiego i Brunona z Kwerfurtu. Męczeńską śmierć tego pierwszego (997) i jego rychłą kanonizację wykorzystał niejako do celów politycznych, doprowadzając na tzw. zjeździe gnieźnieńskim do utworzenia polskiej metropolii kościelnej w Gnieźnie oraz biskupstw w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu i tym samym potwierdzenia pełnej samodzielności Polski przez cesarza Ottona III. Po śmierci Ottona III (1002) Bolesław znalazł się w konflikcie z jego następcą Henrykiem II Świętym, prowadząc z nim długotrwałe wojny (1002-1018), zakończone pokojem w Budziszynie i zajęciem Milska i Łużyc.W 1018 roku zdobył Kijów, osadzając na ruskim tronie swojego zięcia Światopełka I. W 1018 lub rok później przyłączył ponownie do państwa polskiego utracone w 981 roku Grody Czerwieńskie.Tuż przed śmiercią (1025), koronował się na pierwszego króla Polski.