Biblia Warszawsko-Praska

Biblia Warszawsko-Praska - Kazimierz Romaniuk(opr.)

Najpierw - jak można by zaszeregować ten przekład? Otóż nie jest to z pewnością przekład filologiczny, dbający o bezwzględną wierność oryginałowi i szanujący koloryt języka. Można go więc uznać za przekład literacki (artystyczny). Posługuje się on bowiem pięknym, świeżym i komunikatywnym językiem polskim. Teksty poetyckie są na ogół rytmiczne. Tego typu przekład w równiej mierze - jak oryginałowi - chce być wierny językowi docelowemu, czyli praktycznie czytelnikom, którzy się tym językiem posługują. Znalezienie równowagi między tymi dwiema wiernościami jest niezmierne trudne, a nawet - jak mówią teoretycy przekładu - praktycznie niemożliwe. Zawsze bowiem jedna wierność jest w jakimś stopniu odejściem od drugiej. Można jedynie dążyć do pewnej równowagi. Jak to się udało biskupowi Romaniukowi? Otóż patrząc z punktu widzenia współczesnych przekładów biblijnych - jest tu widoczny pewien „przechył" w kierunku wierności czytelnikom. Tłumacz bowiem dość łatwo uzupełnia tekst o wyrazy czy wyrażenia, których brak w języku oryginalnym. Czasem są to słowa, których wymaga język polski, np. spójniki czasowe itp. Niekiedy jednak pojawiają się słowa, których język polski nic wymaga i nie wydają się potrzebne do zrozumienia tekstu. Tak jest np. Rdz 2,7: „i tchnął w jego nozdrza tchnienie własnego życia". Dodatek „własnego" nie wydaje się tu wcale potrzebny do zrozumienia tekstu. Problem jednak polega głównie na tym, czy rzeczywiście autor biblijny myślał o udzieleniu człowiekowi w momencie stworzenia życia Bożego, czy raczej w ogóle o powołaniu go do istnienia. Wydaje się więc, iż jest tu nadinterpretacja. Poza tym, takie zdecydowane przesądzenie odbiera przytoczonemu tekstowi jego otwartość na dalsze i głębsze rozumienie. Często spotykamy się bowiem z taką sytuacją, iż autorzy celowo zostawiają pewne niedopowiedzenia czy wieloznaczności. Ma to szczególne miejsce w poezji. Dlatego dokument Papieskiej Komisji Biblijnej „Interpretacja Pisma Świętego w Kościele" nie bez powodu mówi o możliwości polisemii w niektórych tekstach (wyd. Pallottinum, s. 68). Na taką cechę tekstów literackich zwłaszcza poetyckich, zwracają uwagę współcześni autorzy, np. Umberto Eco.