Bełtowski,Zredukowany ...

Bełtowski,Zredukowany ... - Artur Prędski

Syn Marka Pfeffera i Felicji z Goldstejnów. W 1912 ukończył gimnazjum w Stanisławowie. W 1915 wstąpił do Legionów Polskich (przebywał wówczas w Limanowej i miał 15 lat). Służył m.in. w 4. pułku piechoty. Przed kryzysem przysięgowym służbę zakończył[1].

Zadebiutował w 1915 w piśmie Naprzód. Opublikował też wiersze w zbiorowym wydawnictwie wiedeńskim z 1915 - Wschodzącym zorzom. Pierwszy zbiór poezji żołnierskich - Inter arma opublikował w Krakowie w 1916[2] (użył też po raz pierwszy pseudonimu Artur Prędski, pod którym pisał przez całe życie). Pozostawał pod wpływami modernistów, fascynował go Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Od 1918 do 1921 przebywał w Wiedniu, studiując historię literatury. Dużo wówczas tworzył, pisał też do polskich czasopism. Opublikował m.in. erotyczny i antyurbanistyczny zbiór Pieśni grajka wędrownego. W latach 1921-1923 mieszkał w Weimarze i Berlinie, nadal pisząc. Od 1923 do 1928 przebywał w Paryżu silnie uczestnicząc w życiu tamtejszej bohemy międzynarodowej. Nadsyłał m.in. korespondencje o zachodnioeuropejskich nowościach literackich i artystycznych dla "Wiadomości Literackich". Znał prawdopodobnie osobiście Franza Kafkę i był wielkim miłośnikiem jego twórczości[1].

Najpóźniej w 1929 wrócił do Polski, zamieszkał w Warszawie i zajął się głównie dziennikarstwem ("Echo Tygodnia": 1929–31 i "Kurier Poranny": 1934-1935). Popularyzował wówczas m.in. twórczość James'a Joyce'a. Inspirowany freudyzmem, nasycał swoje dzieła problematyką seksualną, odwracając się stopniowo od poezji ku prozie. Drastyczna obyczajowo powieść o środowiskach artystycznych - "Alkohol" (1932), zmusiła do interwencji cenzurę. Od tego czasu skłonił się ku prozie zaangażowanej społecznie - oskarżano go nawet o sympatie komunistyczne[1].

Od 1935 przestał publikować, czas spędzając w barach, kawiarniach i restauracjach. Odszedł od przekonań lewicowych, a nawet ostro potępiał komunizm. We wrześniu 1939 przedarł się do Lwowa, gdzie podjął pracę stolarza. Trzymał się wówczas z dala od życia artystycznego. W 1940 starał się mimo to o przyjęcie do Związku Pisarzy Radzieckich Ukrainy. W 1941, jako Żyd, aresztowany i zamordowany przez Niemców[1][2].