Belchichte dr Stadt Brandenburg, 1929 r.

Belchichte dr Stadt Brandenburg, 1929 r. - Josef Knossalla

Ur. 19 marca 1878 roku Żelazna k. Opola. Absolwent teologii na Uniwersytecie Wrocławskim (ukończył studia w 1904 roku). W tym samym roku otrzymał święcenia kapłańskie w Katedrze Wrocławskiej. Skierowany do parafii w Radzionkowie, zdaje egzamin proboszczowski, jednak nie zostaje powołany na to stanowisko. W 1911 roku przeniesiony do parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie. Później piastuje funkcję proboszcza w Mokrem i Kończynach. 

W 1922 roku po podziale Górnego Śląska zostaje proboszczem w Radzionkowie. Jest to okres największego zaangażowania ks. Knossalli w prace badawczo-naukowe i życie społeczne. Powstają wtedy liczne monografie, pisane po polsku lub niemiecku. Jego prace do dziś cieszą się u historyków zarówno polskich, jak i niemieckich obiektywnym spojrzeniem na opisywane zjawiska.

Ksiądz Knossalla bronił praw swojej społeczności do uczestnictwa w nabożeństwach w języku ojczystym. I tak w 1939 roku sprzeciwił się poleceniu wycofania j. niemieckiego z liturgii (w tej sprawie interweniował nawet u księdza Jerzy Ziętek, ówczesny naczelnik Radzionkowa). Identycznie postąpił ksiądz Knossalla po wkroczeniu wojsk niemieckich do Radzionkowa. Wtedy nie zaprzestał odprawiania mszy po polsku wbrew żądaniom burmistrza dr Laxy. Radzionkowski kościół był miejscem, gdzie relatywnie długo odprawiano nabożeństwa w języku polskim. Zachowały się także donosy gestapo na księdza Knossallę. Pisano m.in.: "Jeden z duchownych katolickich, a do tego proboszcz, dr Knossalla z Radzionkowa powinien za swoje zachowanie już dawno siedzieć".

Ksiądz Knossalla, który aż pięć razy zmieniał obywatelstwo, był przykładem człowieka, który wierzył w więź regionalną łączącą górnośląskich Polaków i Niemców. Nie chciał opowiadać się za żadną grupą narodowościową, lecz chętnie wspierał ideał Ślązaka jako "homo religiosus".

Ksiądz Knossalla dostał III kategorię volkslisty, co pozwoliło mu ubiegać się po zakończeniu wojny o obywatelstwo polskie. Jednak Urząd Repatriacyjny zwrócił się do kurii biskupiej o "spowodowanie usunięcia z plebanii w Radzionkowie księdza Knosały i zamianowanie na tę parafię księdza rekrutującego się spośród repatriantów". Następnie postawiono mu zarzut wrogości wobec Polski i na początku 1946 roku odebrano mu deklarację wierności państwu polskiemu. Sugeruje mu się opuszczenie kraju.

Ks. Knossalla dociera w lipcu 1946 do Altena (Westfalia) z innymi kapłanami z Górnego Śląska. Tam posługiwał jako kapelan w szpitalu św. Wincentego a Paulo oraz parafii św. Mateusza. Zmarł 8 stycznia 1951 w Altena, tam też został pochowany.