Beethoven-ostatnie sonety fortepianowe

Beethoven-ostatnie sonety fortepianowe - Marcin Asecki

Co słyszał głuchy pod koniec życia Beethoven? Jakich cech nabierała jego późna twórczość, związana nie tyle z rozszerzeniem języka muzycznego wychodzącego już swą ekspresją i rozszerzonym harmonicznie językiem muzycznym poza epokę klasycyzmu, co właśnie z utratą kontaktu z żywym fenomenem dźwiękowym? Marcin Masecki postanowił wczuć się w stan fizyczny wiedeńskiego klasyka i wykonał – w założeniu zgodnie z partyturą – jego trzy ostatnie sonaty w zatyczkach do uszu i wygłuszających dźwięk słuchawkach. Przypomnijmy sobie, że jazz to nie jest pierwszy świat artysty, przygotowywał się kiedyś przecież do Konkursu Chopinowskiego! Nie wybrał fortepianu historycznego, lecz marnej jakości pianino (sześciooktawowe, marki Kemble). Kolejny raz jest ekscentrycznie, choć już z małą ilością improwizacji (jak to miało miejsce na przykład w projekcie ze Scarlattim). Pianista wchodzi w grę z tradycją i jej mitem, z historycznymi dialektami, odziera zastany idiom ze szlachetności – by unaocznić słuchaczom zupełnie pozamuzyczne wartości. I mu się to udaje.